ู้ชาย ข้าเกลียดเจ้า!”
“เกลียดข้าก็อยู่ห่าง ๆ ข้าสิ!” มู่เฉียนซีกล่าวและเตะขาเขาไปครั้งหนึ่ง
และเฟิงอวิ๋นซิวที่ถูกกล่าวถึงในตอนนี้มุมปากก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
สีหน้าซวนอีก็ดำคล้ำขึ้นด้วยความไม่พอใจนิด ๆ เช่นกัน หมอปีศาจผู้นี้สมกับที่เป็นสหายกับมู่เฉียนซีจริง ๆ หาคำพูดที่แยบยลน่าทึ่งไม่ได้ก็ไม่ยอมเลิกรา
มู่เฉียนซีกล่าว “อวิ๋นซิว เจ้าไม่ต้องไปฟังคำพูดไร้สาระของเขาหรอก เรามารักษาอาการเจ้ากันต่อเถอะ!”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มยาหลายเข็มปักลงบนร่างของเขา และยาก็เริ่มเข้าไปหล่อเลี้ยงร่างกายเขาทันที
เฟิงอวิ๋นซิวรู้สึกหนาวเย็นในร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่สบายมาก
มู่เฉียนซีดึงเข็มยาออก และยื่นยาลูกกลอนขวดหนึ่งให้เขา “กินชั่วโมงละเม็ด ซวนอี อย่าลืมเตือนเขาด้วยล่ะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวต่อ “ครั้งนี้ร่างกายของเจ้าแย่มาก อย่างน้อยเจ้าต้องอยู่รักษาดูอาการที่หอหมอปีศาจเป็นเวลาครึ่งเดือน ทางที่ดีที่สุดเจ้าควรจะอยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการให้ดี อย่าได้คิดหนีไปไหน หากเจ้ากล้าหนี ข้าจะให้อาถิงทำให้เจ้ากลายเป็นเด็กทารก ดูซิว่าเจ้ายังจะหนีไปไหนได้อีก!”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าความสามารถนี้ของอาถิงรับมือกับศัตรูได้ไม่เลวเลย และรับมือกับผู้ป่วยที่ไม่เชื่อฟังได้ดีมากด้วย รักษาหายแล้วค่อยเปลี่ยนกลับให้โตเหมือนเดิม!
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ข้าไม่หนีไปไหนหรอก!”
มู่เฉียนซี “ถึงแม้ว่าจะรักษาหายดีแล้ว แต่เจ้าก็อย่าได้ใช้ทักษะลับอะไรนั่
