าวุโสสูงสุดกล่าวเสียงขรึมว่า “อย่าได้เป็นศัตรูกับหอหมอปีศาจ ถึงแม้ว่ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์จะอยู่ที่มู่เฉียนซีก็ตาม”
“ขอรับ!”
อุบายนั้นของหมอปีศาจทำให้พวกเขาตกใจจนอกสั่นขวัญหาย ผู้ใดกล้าลงมือคนผู้นั้นจะต้องตาย!
กองกำลังอื่นในดินแดนสี่ทิศก็ตกใจกลัวเช่นกัน พระเจ้าช่วย! นึกไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าหอหมอปีศาจจะน่ากลัวถึงเพียงนี้!
ตอนแรกพวกเขามีความกล้าหาญดุจดั่งเสือดาว และกล้าจะต่อต้านหอหมอปีศาจ คิดจะแย่งชิงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์จากมู่เฉียนซี
แต่ตอนนี้ ใครจะยังกล้าอยู่ล่ะ!
พรวด พรวด พรวด! ขณะเดียวกัน เมื่อไป่อู๋ห่ายเห็นของขวัญที่มู่เฉียนซีส่งมาให้ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนกระอักเลือดคำโตออกมา
ยอดฝีมือระดับสูงสุดของตำหนักตงจี๋ก็กำจัดไปง่าย ๆ เช่นนั้น อีกอย่าง…
“ผู้อาวุโสสูงสุด เราจะทำเช่นไรดี?” ไป๋อู๋ห่ายกล่าวถาม
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “หมอปีศาจผู้นั้นไม่ใช่คนในดินแดนนี้แน่นอน มีฝีมือและความสามารถถึงเพียงนี้ ต่อให้เราส่งคนไปมากแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี! ข้าว่ารีบรายงานเรื่องนี้ให้พระนางทราบจะดีกว่า!”
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “ท่านหรงเหรินและพวกกลับไปรายงานสถานการณ์แล้ว รอให้พระนางส่งคนมาก่อน ตอนนี้เราทำได้แค่นิ่งไว้เท่านั้น”
“ท่านหรงเหรินกลับไปนานแล้ว พระนางยังไม่ส่งคนมาสักที ข้าว่ามันชักจะแปลก ๆ แล้วนะ ด้วยความสนใจของพระนางที่มีต่อกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ พระนางไม่มีทางชักช้าเช่นนี้แน่นอน”
