“เอ่อ…ข้าอิ่มแล้วจริง ๆ พอแล้ว” หม้อหลุนหุยแห่งความตายกล่าว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่ได้หรอกนะ!”
ยอดปรมาจารย์เหล่านั้นเห็นรอยยิ้มอันเป็นมิตรของมู่เฉียนซีนี้แล้วต่างก็อดที่จะหนาวสั่นขึ้นมาไม่ได้
สาวน้อยผู้นี้…ช่างวิปริตจริง ๆ!
“พอแล้ว ข้าอิ่มแล้วจริง ๆ! ข้าจะตายแล้ว นายท่าน…นายท่านปล่อยข้าเถอะ…”
หม้อหลุนหุยแห่งความตายถูกพลังจิตอันแข็งแกร่งควบคุมจนแทบจะบ้าคลั่งแล้ว
“นายท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าผิดไปแล้ว!”
ขณะเดียวกัน เสียง ตูม! ก็ดังสนั่นขึ้น หัวหน้าหุบเขาจางถูกเหลิ่งหนิงจือโจมตีจนร่างร่วงลงมาจากกลางอากาศ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! คมศรน้ำแข็งหลายอันพุ่งแทงทะลุร่างของเขา และตรึงเขาไว้กับพื้น
แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุด ในขณะที่เขากำลังได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินหม้อหลุนหุยแห่งความตายกำลังเรียกคนอื่นว่านายท่าน
เสียง พรวด! ดังขึ้นครั้งหนึ่ง หัวหน้าหุบเขาจางโกรธจนกระอักเลือดคำโตออกมาแล้ว
เขาเลี้ยงดูเจ้าหมอนี่มานานมากแล้ว ยอมสละชีวิตนักปรุงยาในหุบเขาทั้งหมดให้เขา แม้กระทั่งชีวิตของบุตรชายตัวเองก็ยอมสละ
ยอมเสี่ยงให้นักปรุงยาทั่วทั้งใต้หล้าโกรธแค้นชิงชัง เรียกนักปรุงยาให้เข้าร่วมการรักษานี้เพื่อที่จะให้มันได้กลืนกินพลังจิต แต่มันกลับยอมรับสาวน้อยผู้นั้นเป็นเจ้านาย
มู่เฉียนซีกล่าว “อย่าได้เรียกมั่วซั่ว ใครเป็นเจ้านายของเจ้า”
พรวด พรวด พรวด! หัวหน้าหุบเขาจางกระอักเลือ
