“เจ้าตามมาที่นี่ได้ยังไง?” หัวหน้าหุบเขาจางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
ในตอนนี้เอง หลิงเฟิงก็เดินออกมาจากด้านหลังมู่เฉียนซี “เพราะข้าเป็นคนพานางมาเอง”
หัวหน้าหุบเขาจางถลึงตากว้างขึ้น “เจ้า นี่เจ้าฟื้นแล้วเหรอ!”
“นายน้อยหุบเขาฟื้นแล้ว เป็นไปได้ยังไง นี่ข้ากำลังตาฝาดไปหรือไม่?”
ยอดปรมาจารย์นักปรุงยาเหล่านั้นล้วนแต่ไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “หัวหน้าหุบเขาจาง เจ้ารับปากแล้วว่าหากผู้ใดสามารถรักษาบุตรชายของเจ้าได้ เจ้าจะมอบผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นเป็นการตอบแทน เอาผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นมาออกมาให้ข้าเถอะ!”
หัวหน้าหุบเขาจางมีความมั่นใจอย่างเต็มร้อยว่าบุตรชายของตนเองไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้แน่นอน แต่ตอนนี้เขากลับถูกช่วยรักษาจนฟื้นขึ้นมาแล้ว
“เจ้า นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“หอหมอปีศาจ…เจ้า ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร?”
นักปรุงยาเหล่านั้นต่างก็ตระหนักขึ้นมาได้แล้ว “มู่เฉียนซี นางคือมู่เฉียนซี!”
“ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศ ผู้ที่มีความสามารถอย่างน่าทึ่งเช่นนี้ได้ ในหอหมอปีศาจ นอกจากท่านหมอปีศาจแล้วก็มีแค่มู่เฉียนซีเท่านั้น”
“นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านางจะมาที่นี่ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!”
หัวหน้าหุบเขาจางกล่าว “ต้องขอบใจแม่นางมู่มากที่ช่วยบุตรชายข้าเอาไว้ได้ นี่คือผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้น โปรดรับไว้เถอะ!”
หัวหน้าหุบเขาจางเอากล่องใบหนึ่งออกมาและมอบให้กับมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีเปิดดูในกล่อง นี
