ขาจะเข้าใจแล้ว “แม่นางมู่ ขอเพียงเจ้าช่วยข้า ของล้ำค่าที่ข้าได้เก็บสะสมมาทั้งชีวิตก็จะเป็นของเจ้าทันที”
“แม่นางมู่ ขอเพียงเจ้าช่วยข้า ข้าจะยอมสละชีวิตรับใช้หอหมอปีศาจโดยไม่รับค่าตอบแทนใด ๆ ทั้งสิ้น!”
“แม่นางมู่…”
เพื่อรักษาชีวิต พวกเขายอมทุ่มหมดหน้าตัก
สีหน้าของหัวหน้าหุบเขาจางเคร่งขรึมลงไป เขากล่าว “แม่นางมู่ คนพวกนี้มันไว้ใจไม่ได้นะ!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “หัวหน้าหุบเขาจาง เหมือนข้าจะจำได้ วันนี้เจ้าพูดออกมาว่าหากใครช่วยบุตรชายของเจ้าได้ ไม่เพียงแต่จะมอบผลวิญญาณหัวใจซ่อนเร้นให้เท่านั้น หม้อยานั่น เจ้าก็บอกว่าจะมอบให้เป็นของตอบแทนด้วย ข้าพูดถูกหรือไม่?”
สีหน้าของหัวหน้าหุบเขาจางยิ่งทวีความเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ “แม่นางมู่ เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอกเลยดีกว่า ถึงแม้ข้าจะเกรงกลัวหอหมอปีศาจ แต่อย่างไรเสีย ที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของข้านะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “หัวหน้าหุบเขาจางคิดจะผิดคำมั่นอย่างนั้นเหรอ?”
“ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นถึงอัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งดินแดนสี่ทิศ มีพลังจิตแข็งแกร่งมาก ในเมื่อเจ้ารนหาที่เอง แถมยังไม่รู้จักว่าอะไรควรอะไรไม่ควรเช่นนี้อีก เช่นนั้นเจ้าก็มาเป็นอาหารให้นายท่านข้าเสียเถอะ”
ทันทีที่หัวหน้าหุบเขาจางกล่าวจบ ก็พุ่งไปหมายจะจับมู่เฉียนซี
พลันนั้นร่างในชุดเขียวก็ปรากฏขึ้นและลงมือกับหัวหน้าหุบเขาจางอย่างทันท่วงที
ปัง! ร่างของหัวหน้าหุบเขาจางกระเด็นลอยออกไป
หัวหน้าหุบ
