นซีกล่าว “หากเจ้าคิดว่าหุบเขาปีกสวรรค์บ้านของเจ้าคือนรก เช่นนั้นตอนนี้เจ้าก็อยู่ในนรกนั่นแหละ”
น้ำเสียงของหญิงสาวชัดเจนมาก ดวงตาของหลิงเฟิงพลันเบิกกว้างขึ้น มือของเขาจับไปที่รอยฟกช้ำดำเขียวของตนเอง!
เฮือก! เขาสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดเฮือกใหญ่
เขากล่าวอย่างไม่อยากเชื่อว่า “นี่ข้ายังไม่ตาย! เป็นไปได้ยังไง”
หลังจากวันนั้นเขาอยู่ในความสับสน รู้ว่าตนเองนั้นกำลังจะตาย และไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเขาได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าเป็นคนลงมือเอง เจ้าไม่มีทางตายหรอก ท่านพ่อของเจ้าประกาศเอาไว้ว่าหากผู้ใดสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ จะให้ผลวิญญาณหัวซ่อนเร้นเป็นของตอบแทน ตอนนี้เจ้าจะไปบอกท่านพ่อของเจ้าให้เอารางวัลมาตอบแทนข้าได้หรือยังล่ะ”
ร่างของหลิงเฟิงสั่นเทิ้มขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับว่าได้นึกถึงเรื่องราวที่น่าหวาดกลัวเข้าเสียแล้วก็มิปาน
“เขาจะช่วยข้าได้ยังไง ในเมื่อเขาเป็นบ้าไปแล้ว ที่ข้าต้องกลายเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ! เสือ ถึงมันจะร้ายแต่ก็ไม่กินลูกตัวเอง คนเราไม่ว่าจะโหดเหี้ยมแค่ไหนก็ไม่มีทางทำร้ายลูกตัวเอง แต่ว่าเขา…” ยิ่งพูดหลิงเฟิงก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าเป็นลูกของเขา เจ้าน่าจะรู้ดีใช่หรือไม่ว่าเขากำลังทำสิ่งใดอยู่”
.
