ฉึก! เข็มยาแทงเข้าที่บาดแผลของมัน
ความสามารถของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหกอย่างมันควรจะต้านทานพิษของมนุษย์ได้
แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น! มันคิดผิด
จู่ ๆ มันก็รู้สึกได้ว่าเรี่ยวแรงกำลังของตัวเองค่อย ๆ อ่อนแอลง อู๋ตี้รู้ว่ามันโดนพิษแล้ว
และในตอนนี้อู๋ตี้ก็เจอตำแหน่งที่อยู่ของผนึกวิญญาณแล้ว
กรงเล็บอันแหลมคมนั้นแทงทะลุเกราะป้องกันของลิงหิมะ จากนั้นก็ควักผนึกวิญญาณออกมา
โฮ่ก!
“เอาผนึกวิญญาณของข้าคืนมา”
ลิงหิมะแทบจะบ้าคลั่งขึ้นแล้ว มันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใดเจ้าแมวตัวนี้ถึงได้แทงทะลุเกราะป้องกันของมันได้ง่ายดายนัก แต่ผนึกวิญญาณของมันจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด
มิเช่นนั้นมันต้องตายแน่นอน!
และในขณะที่มันจะโจมตีอู๋ตี้นั้น อู๋ตี้ก็แปลงกายเป็นเงาสีขาวรีบหนีไปทันที
มันกระโจนไปอยู่ในอ้อมกอดของมู่เฉียนซี ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบคุณนายท่านที่ช่วย ข้าได้มาแล้ว”
ปัง! ร่างใหญ่มหึมานั้นของลิงหิมะล้มลงไปบนพื้นดิน
มันยังคงจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซี ก่อนจะเบนสายตาจ้องมองไปที่แมวน้อยสีขาวราวหิมะตัวนั้นที่อยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี
“เอาผนึกวิญญาณข้าคืนมา เอาของข้าคืนมา…”
อู๋ตี้กล่าว “ไม่ได้หรอกนะ!”
อู๋ตี้ถือผนึกวิญญาณด้วยท่าทางดุร้าย ก่อนจะกัดกลืนมันเข้าไป
แกร่ก! เมื่อได้ยินเสียงนี้ ลิงหิมะก็แทบบ้า
ดวงตาของมันเริ่มพร่ามัวขึ้น มันคำรามขึ้นว่า “เจ้ามนุษย์ เจ้า…เจ้าจะต้องไม่ตายดี”
อู๋ตี้กัดกลืนไปเพียงไม่กี่ค
