ตใจของมันเตลิดเปิดเปิงมากขึ้น
อวี้ปิงชิงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว “วันนี้ข้ากับเจ้าจะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”
นางพยายามต่อสู้กับลิงหิมะอย่างสุดกำลังความสามารถ
ตูม! เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นขึ้น
อวี้ปิงชิงเอาวิชาทักษะความสามารถทั้งหมดออกมาใช้ต่อสู้กับเจ้าลิงหิมะให้พ่ายแพ้กันไปข้างหนึ่ง
ต่อสู้กันไปมาครู่หนึ่ง ในที่สุดการต่อสู้ก็ได้หยุดลง อวี้ปิงชิงล้มลงไปกับพื้น และไม่สามารถขยับตัวได้
ลิงหิมะก้มมองนางและกล่าวว่า “คนงามก็มีเก่งอยู่เหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ก็เป็นได้แค่เหยื่อในกำมือของข้าเท่านั้น เจ้าทำข้าเจ็บแสบถึงเพียงนี้ ก็ต้องเล่นเป็นเพื่อนข้าสักหน่อยถึงจะถูก”
กล่าวจบ มันก็พุ่งไปจับนางทันที
ทันทีที่ข้อมือของอวี้ปิงชิงขยับ ลำแสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นและห่อหุ้มร่างของนางไว้
นางกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าเป็นถึงธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักเป่ยหาน เจ้าคิดจะสบประมาทหยาบคายกับข้า ฝันไปเถอะ! รอท่านปู่ข้ามาถึง เจ้าจะต้องตายเป็นแน่”
ปัง! เนื่องจากมีลำแสงสีขาวนั้นห่อหุ้มร่างของนางอาไว้ ต่อให้ลิงหิมะจะโจมตีอวี้ปิงชิงเพียงใดก็ทำอะไรนางไม่ได้
“อาวุธวิญญาณป้องกัน!” ลิงหิมะรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก
สำหรับอาวุธวิญญาณป้องกันของตัวเองนั้นอวี้ปิงชิงมั่นใจมาก แต่นางที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียพลังวิญญาณไปก็ไม่สามารถอดทนยืนหยัดได้อีกต่อไปแล้ว และแล้วนางก็เป็นลมหมดสติไป
ลิงหิมะเลื่อนขั้นอย่างกะทันหัน แม้ว่านาง
