กระอักเลือดคำโตออกมาคำหนึ่ง ในขณะเดียวกันนั้นฟันของเขาก็หลุดออกมาจากปากหลายซี่เช่นกัน
“สวะไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาพูดกับข้า!”
สีหน้าของนายน้อยเจ็ดดำคล้ำยิ่งขึ้น ตรงกันข้ามกับพื้นน้ำแข็งหิมะนั้นอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้ว่านายน้อยเจ็ดจะไม่ได้ลงไปในสระหานซินนั้น แต่หลังจากที่เขากลับไปยังตำหนักเป่ยหานเขาก็ใช้ยาลูกกลอนเพิ่มพลังจนตอนนี้พลังของเขาทะลวงขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหนึ่งได้สำเร็จแล้ว
แต่ก็แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าได้
มู่เฉียนซีก็แอบตกตะลึงเช่นกัน เจ้าลิงหิมะตัวนี้ลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมมาก ฝ่ามือนี้รุนแรงกว่าของนางหลายเท่า
ในตอนนี้เอง อวี้ปิงชิงก็เอ่ยปากกล่าวขึ้นแล้ว “ตำหนักเป่ยหานของข้าให้เจ้าอยู่ที่อาณาจักรน้ำแข็งแห่งนี้ก็นับว่าเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงแล้ว ขอเพียงแค่เจ้าเอาไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีออกมาให้ข้า ข้าก็จะไม่รบกวนเจ้าอีก”
ลิงหิมะยิ้มพลางกล่าวว่า “ไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีเป็นของดีชั้นเลิศ หากคนสวยต้องการแล้วละก็ นอนกับข้าสักสองสามคืน คอยปรนนิบัติข้าให้ดี บางทีข้าอาจจะมอบมันให้เจ้าก็ได้นะ”
สายตาของลิงหิมะมองสาวงามตรงหน้าอย่างละโมบจนตอนนี้นายน้อยหกทนไม่ได้แล้ว “สัตว์ป่าเถื่อนบัดซบ นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้าดูถูกน้องชิงเอ๋อร์ผู้บริสุทธิ์ของข้าเช่นนี้ เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
พลังของนายน้อยหกนั้นแข็งแกร่งกว่านายน้อยเจ็ดมาก พลังขั้น
