นายน้อยเจ็ดผู้นั้นก่อนหน้านี้มู่เฉียนซีเคยเจอมาแล้ว คราก่อนที่ถูกนางตบจนหน้าบวมเป่งดูเหมือนว่าตอนนี้จะหายดีแล้ว
มู่เฉียนซีรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย เดิมทีนายน้อยเจ็ดเป็นคนเสแสร้งคนเดียวยังนับว่าเป็นเรื่องปกติ
ทว่า หนึ่งคน สองคน สามคนล้วนแต่เป็นเหมือนกันหมด นั่นมันก็แปลกแล้วล่ะ!
ทั้งสามคนเหมือนก้อนหินอัปลักษณ์สามก้อนที่เอาแต่ยืนแน่นิ่งเย่อหยิ่งไม่ยอมพูดจาอยู่ตรงนั้นและให้พวกเขารออยู่เช่นนั้นต่อไป
สุดท้ายกลุ่มคนที่คลั่งไคล้พวกเขากลุ่มหนึ่งกลับรู้สึกเคารพเลื่อมใสพวกเขาเป็นอย่างยิ่ง สมกับที่เป็นนายน้อยจริง ๆ สูงส่งจนยากที่ผู้ใดจะเอื้อมถึง ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก
เมื่อได้ยินคำพูดคุยของพวกเขาเหล่านี้แล้ว มุมปากของมู่เฉียนซีก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
เวลาในการทดสอบผ่านมาช่วงหนึ่งแล้ว แต่ทั้งสามกลับยังไม่ชี้แจงอันใด ทุกคนจึงทำได้เพียงแค่อดทนรอ
รอจนถึงเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม น้ำเสียงเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้น “ท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์มาถึงแล้ว!”
ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์จะมาจริง ๆ
ร่างในชุดสีขาวผ่องเดินย่างกรายมาอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่เหยียบลงบนพื้นจะปรากฏดอกบัวขึ้น เส้นผมสีดำขลับ และผิวพรรณขาวงามผ่องนั้นถูกห่อหุ้มด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์
แสงเย็นปรากฏขึ้นอยู่ในดวงตาคู่นั้น กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างของนาง มีบุคลิกค่อนข้างคล้ายกับเหลิ่งหนิงจือม
