นับตั้งแต่ถูกมู่หลินหลางตามไล่ฆ่า ถึงแม้ว่าจะมีคนช่วยชีวิตนาง แต่นั่นก็เป็นเพราะเหตุผลต่าง ๆ นานามากมาย
เมื่อหมดประโยชน์กับตนเอง นางก็จะถูกทิ้ง ถูกขับไสไล่ส่งออกมา
แต่นางผู้นี้ที่ดูฉลาดหลักแหลมมากผู้หนึ่ง กลับไม่สนใจชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเหลือนางเอาไว้…ไม่มีใครเคยปฏิบัติต่อนางเช่นนี้มาก่อนเลย
ร่างสีเขียวร่างหนึ่งเคลื่อนไหวออกมาจากควันธุลีเหล่านั้น และมู่เฉียนซีก็ออกมาพร้อมกับเขาอย่างปลอดภัย
มู่เฉียนซียกมือข้างหนึ่งขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเหลิ่งหนิงจือเพื่อเรียกสตินางให้กลับมา “เสี่ยวเหลิ่ง เจ้ายืนเหม่ออะไรอยู่เหรอ เจ้าคงจะไม่คิดว่าข้าจะสละชีวิตเพื่อช่วยหญิงงามอย่างเจ้าไว้หรอกกระมัง! ผู้นำตระกูลอย่างข้ามีค่ามากนะ จะไม่รู้จักเสียดายชีวิตได้ยังไงกัน”
หญิงสาวตรงหน้ายิ้มแย้มราวกับดอกไม้บานสะพรั่ง แต่สีหน้าของเหลิ่งหนิงจือกลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้สึกว่าการที่นางจะเป็นห่วงนาง จะซาบซึ้งต่อคุณหนูใหญ่ผู้นี้นั้น นางคิดมากเกินไปจริง ๆ
ดวงตาอันเย็นชาคู่นั้นพลันโกรธเกรี้ยวลุกเป็นไฟขึ้น ชั่วครู่หนึ่งคมศรน้ำแข็งก็เคลื่อนไหว เหลิ่งหนิงจือตะโกนขึ้นว่า “มู่เฉียนซี ข้าจะฆ่าเจ้า…”
ปากบอกอยากจะฆ่านาง มีแต่ความโกรธแต่ไม่มีจิตสังหารใด ๆ มู่เฉียนซีจึงขวางชิงอิ่งที่จะลงมืออย่างกะทันหัน
“เสี่ยวเหลิ่ง! ข้าช่วยชีวิตเจ้าถึงสามครั้งนะ เจ้าไม่เชื่อฟังข้ายังไม่พอ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะฆ่าข้าอีก เจ้าไม่กลัวข้าจะเสีย
