ลางอากาศ มู่เฉียนซีตะโกนอย่างเย็นชาว่า “บัวแดงพิฆาต!”
บัวอัคคีสีแดงฉานพุ่งโจมตีไปที่กลุ่มคนตรงหน้า
พลังของบัวอัคคีค่อนข้างน่ากลัว แต่พลังของพวกเขาคือขั้นสูงสุด เพียงพอที่จะต้านทานได้
“เจ้ายอมแพ้ซะโดยดีเถอะ! จักรพรรดิแห่งภูติระดับสี่ พลังอ่อนแอเช่นนี้ ดันทุรังต่อไปก็ไร้ประโยชน์!”
ในขณะที่พวกเขาเข้าไปใกล้ น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “แล้วหากว่าข้าเป็นคนลงมือล่ะ มันจะยังไร้ประโยชน์อยู่อีกหรือไม่?”
ทันใดนั้นเอง เหลิ่งหนิงจือก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี จิตสังหารเผยออกมาจากดวงตาคู่นั้น ทำให้คนเหล่านั้นถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
“เจ้า…นี่พลังของเจ้ากลับคืนมาแล้ว!”
พวกเขารู้สึกว่าเหลิ่งหนิงจือฟื้นฟูพลังวิญญาณกลับมาได้แล้วจริง ๆ พระนางตามไล่ฆ่านางมานานมากแล้วก็ยังฆ่านางให้ตายไม่ได้ เหลิ่งหนิงจือช่างเป็นคนที่กระดูกแข็งจริง ๆ ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่รับมือได้ยากมากคนหนึ่งด้วย
ทันใดนั้น เหลิ่งหนิงจือก็ลงมือแล้ว
อ๊า! เปลวไฟกระทบลงบนร่างเขาจนเกิดเป็นรูเลือดขนาดใหญ่
เปลวไฟแผดเผาพวกเขาจนสิ้น!
เหลิ่งหนิงจือไม่ใช่คนใจอ่อน ตอนนี้นางมีโอกาสแล้ว นางไม่มีทางเกรงใจสุนัขรับใช้พวกนี้แน่นอน
เมื่อพลังของเหลิ่งหนิงจือฟื้นฟูกลับมาแล้ว นางก็เริ่มฆ่าสังหารไปทั่ว มู่เฉียนซีปลอดภัยแล้ว แม้แต่อู๋ตี้กับเสี่ยวหงก็ว่างไม่มีอะไรให้ทำแล้ว พวกมันจึงไปซุกซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนเพื่อขอให้
