ะดับสองที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าผู้ที่มาจากกลุ่มกำลังที่มิมีแม้แต่ระดับขั้นนิกายใดนั้นมิกล้าไปล่วงเกิน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์ก็มิได้หวาดกลัวอีกต่อไป และถึงขนาดที่มีความรู้สึกอันเหนือกว่าอย่างเข้มข้น
นางกล่าว “เจ้ารีบปล่อยตัวข้าเถอะ! ข้าจะไม่จดจำคิดแค้นหรอก”
มู่เฉียนซีพยักหน้ากล่าว “ตกลง! ข้าจะปล่อยตัวสาวงามผู้นี้ ข้าจะคืนนางให้เจ้าเสีย”
ทันทีที่ขาของมู่เฉียนซีขยับมันก็ได้ถีบอวิ๋นเหยียนเอ๋อร์จากด้านหลังให้กระเด็นลอยออกไป
“โอ๊ย!” อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์ตื่นตระหนกร้องโอดโอยออกมา นายน้อยเจ็ดรีบเข้าไปคอยรับตัวนางอย่างรีบร้อน
อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์เก็บงำความเคียดแค้นอย่างที่สุดเอาไว้ หญิงสาวที่มีฐานันดรอันต่ำต้อยกล้าที่จะมาถีบนาง! ถีบนาง! แม้แต่บิดาของนางยังมิกล้าทำกับนางเช่นนี้
นายน้อยเจ็ดกล่าว “หญิงสาวผู้นั้นมันจะมากเกินไปแล้ว ข้าจะล้างแค้นให้เจ้า!”
อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์กล่าว “ไม่ต้องหรอกนายน้อยเจ็ด การที่ผู้ที่มีฐานันดรต่ำดั่งเช่นแม่นางผู้นั้นจะมีโอกาสเช่นนี้ได้ มันก็ไม่ง่ายดายนัก พวกเราจะล่วงเกินมากเกินไปนักมิได้ เพื่อที่จะมิให้คนเขาไปกล่าวกันว่าพวกเราเอาอำนาจไปรังแกผู้อื่น”
“เรื่องนี้จะปล่อยให้จบไปเช่นนี้มิได้เป็นอันขาด!” นายน้อยเจ็ดกัดฟันกล่าว
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “เจ้าคิดที่จะผิดคำพูดเช่นนี้รึ? ได้ยินมาว่าเจ้ายังเป็นนายน้อยเจ็ดแห่งตำหนักเป่ยหานอีกด้วย! นั่นเป็นถึงกลุ่
