เข็มยาเข็มหนึ่งออกมาจากมือของมู่เฉียนซี แต่เจ้าหมอนั่นก็ใช่ว่าจะจัดการได้ง่าย ๆ เขาได้รีบหลบไปทันที
“ลอบโจมตี ช่างไร้ยางอายนัก!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เจ้ารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า มันก็ไร้ยางอายอย่างมากเช่นกัน!”
เดิมทีคิดว่าเขาหลบเข็มทั้งสองเล่มนี้ได้แล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเข็มทั้งสองเล่มนี้จะปักอยู่ที่กระดูกสะบักด้านหลังของเขาเสียแล้ว
ฟู่! คนผู้นั้นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เอาอากาศเย็นเข้าปอด เขาคิดที่จะตอบโต้แก้แค้นเยวี่ยเจ๋อ แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามือทั้งสองของเขาไม่สามารถยกขึ้นมาได้เลย
แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือ เขารู้สึกถึงยาพิษในแขนของตนเองที่กำลังกระจายไปทั่วร่างกายของเขา
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฝึกฝนมือคู่นี้ด้วยตัวเอง และพิษทั้งหมดล้วนถูกผนึกอย่างแน่นหนาอยู่ในแขนคู่นี้ ซึ่งมันไม่มีทางเป็นไปได้ที่มันจะแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา
แต่ตอนนี้…ตอนนี้…
เขาจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “เจ้า… เจ้าทำบ้าอะไรกับข้ากันแน่?”
มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวว่า “แม้แต่สิ่งนี้เจ้าก็ยังเดาไม่ออก นั่นหมายความว่าเจ้าเรียนวิชาพิษได้ไม่ดีนัก เรียนไม่ถึงไหนกลับกล้ามายั่วยุหอหมอปีศาจของข้า เจ้ามันรนหาที่ตายเอง จะโทษใครไม่ได้เลย”
“มือของตนเองถูกตนเองทำให้พิการเช่นนั้น ก็เหมือนกับคําพูดหนึ่งที่ว่าเล่นกับไฟไฟเผาตน!”
พรวด! คนผู้นี้โกรธแ
