อหมอปีศาจสีหน้าเริ่มไม่สู้ดีแล้ว ครั้งนี้สำนักชิงอวี่ส่งยอดฝีมือระดับเก้ามา
ชายชราผู้นั้นกล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า “ก็แค่สร้างภาพขึ้นมาหลอกลวงคนอื่นก็เท่านั้น กองกำลังที่ไม่ได้เรื่องต่อให้เขียนเสือให้วัวกลัวมันก็ไม่ได้เรื่องอยู่วันยังค่ำ ส่งมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ดมา ยังคิดจะแย่งสิทธิ์เข้าสระหานซินอีก”
ถึงแม้ว่าหอหมอปีศาจของพวกเขาจะไม่มียอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้า แต่กำลังในการต่อสู้ระดับเก้านั้นกลับมีอยู่
เพียงแต่ว่าสถานการณ์ในแดนตะวันออกนั้นไม่ค่อยจะมั่นคงนัก กำลังในการต่อสู้ส่วนใหญ่จึงย้ายไปอยู่ที่แดนตะวันออก ทำให้กองกำลังในแดนเหนือไม่เพียงพอ
ชายชราผู้นั้นกล่าว “หากพวกเจ้ายอมคุกเข่าขอโทษสำนักชิงอวี่เสียโดยดี พวกข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป และจะไม่ลงมือฆ่าพวกเจ้า! แต่หากพวกเจ้าไม่ยอมขอโทษแล้วละก็ เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน”
พวกเขากล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “พวกเจ้าฝันไปเถอะ!”
คนของหอหมอปีศาจ ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอมรับความอัปยศเช่นนี้ได้
พวกเขายอมตายเพื่อต่อสู้กับคนของสำนักชิงอวี่เหล่านี้
พวกเขามีวิธีการอุบายมากมาย อาวุธลับ และพิษที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่ขาดสาย แต่น่าเสียดายที่ฝ่ายตรงข้ามมียอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าคอยคุมอยู่ พวกเขาจึงยากที่จะพลิกสถานการณ์ได้
ชายชราผู้นั้นกล่าวเย้ยหยันว่า “พวกเจ้าคิดจะเอาชนะด้วยวิธีการเลวทรามพวกนี้เหรอ ฝันไปเถอะ!”
“เหอะ
