“ซีเอ๋อร์ เจ้าต้องระวังตัว” หลิงกล่าวเสียงต่ำ
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “อารอง เจ้าเรียกเขาว่าเขาว่าอารอง เขาคือมู่เฟิงหลิง มู่เฟิงหลิงยังมีชีวิตอยู่! แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังจะต้องตายอย่างเจ็บปวด!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! มู่เฉียนซี อารองของเจ้าทำร้ายพ่อข้า และตอนนี้เขาก็ต้องชดใช้ผลกรรมแล้ว! ชดใช้กรรม!”
ฟิ้ว! เข็มยาของมู่เฉียนซีรีบพุ่งไปหาไป๋เหยียนเอ๋อร์
“ถ้าเจ้ายังไม่อยากตายเร็วเกินไปละก็ รีบหุบปากซะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของมู่เฉียนซี ไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็ตื่นตระหนกและเรียกโล่ป้องกันออกมา
พิษของมู่เฉียนซีนั้นน่ากลัวเพียงใดนางย่อมรู้ดียิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “อู๋ตี้ เสี่ยวหง ส่งอารองออกไป!”
ในขณะนี้เฟิงอวิ๋นซิวและหรงเหรินได้ยินคำทั้งสามคำนั้น ทั้งสองคนก็ตกใจเล็กน้อย!
…มู่เฟิงหลิง!…
หรงเหรินไม่ได้พัวพันกับชิงอิ่งอีกต่อไป แต่กลับรีบวิ่งเข้ามาเพื่อขวางหลิงไว้
มู่เฉียนซีตะโกนว่า “ชิงอิ่ง หยุดพวกเขา!”
ชิงอิ่งทำตามคำสั่งของมู่เฉียนซีอย่างสมบูรณ์แบบและขวางหรงเหรินไว้
หลิงมองไปที่มู่เฉียนซีสองสามครั้งอย่างไม่เต็มใจ แต่กลับถูกห้ามและถูกบังคับให้ออกไป
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเบาว่า “อารอง ดูแลตัวเองด้วย!”
ปัง! คนชุดขาวเหล่านั้นไม่สามารถแยกแยะแพ้ชนะกับชิงอิ่งได้ จึงฉวยโอกาสลอบโจมตีมู่เฉียนซีในตอนที่ร่างกายอ่อนแอและไม่มีใครอยู่รอบข้าง
ชิงอิ่งปกป้องมู่เฉียนซีทันที และใครก็ตามที่พยายามเข้ามาใกล้
