ในตอนแรกนั้นนางได้รับหินมิติมาเป็นจำนวนมาก แต่คงมิได้ถูกเจ้าฟุ่มเฟือยนี่ใช้จนหมดไปแล้วกระมัง!
หอฉงโหลวบนเมฆากล่าวอย่างอ่อนแรงว่า “นั่น…นายท่าน ที่จริงแล้วยังเหลืออีกหนึ่งในสิบส่วน!”
“เหลือหนึ่งในสิบส่วน! นั่นก็หมายความว่าใช้ไปเก้าในสิบส่วนแล้ว เจ้ามันช่างฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว”
“ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก อย่างไรข้าก็เสียหายไปมาก ฮือ ฮือ ฮือ!” หอฉงโหลวบนเมฆากล่าวอย่างน่าสงสาร
“หยุดร้องไห้แล้วออกมาเถอะ! ส่งพวกเราไปจากที่นี่!”
“ขอรับ นายท่าน!”
เมื่อคนเหล่านั้นของตำหนักตงจี๋โจมตีมา พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงความมืดในอากาศ
หอฉงโหลวที่ละเอียดอ่อนและงดงามปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้า หรงเหรินตะลึงงัน “นี่คือหอฉงโหลวบนเมฆา มันปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?”
“หอฉงโหลวบนเมฆา หอฉงโหลวบนเมฆาปรากฏตัวขึ้นแล้ว”
คนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน หอฉงโหลวบนเมฆาได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขาเข้าแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวกับชิงอิ่งว่า “ชิงอิ่ง พวกเราไปกันเถอะ!”
หลังจากที่พวกเขาประหลาดใจกันไปพักใหญ่ พวกเขาก็เห็นมู่เฉียนซีพาชิงอิ่งวิ่งไปที่หอฉงโหลวบนเมฆา
หรงเหรินตะลึงงันขึ้นอีกครั้ง “พวกเขาไม่อยากมีชีวิตแล้วรึ! วิ่งขึ้นไปบนหอฉงโหลวบนเมฆาในเวลานี้ ไม่กลัวว่าจะถูกลมพายุในอากาศรัดคอตายหรอกหรือ?”
“รีบหยุดพวกเขา! เร็ว!”
มู่เฉียนซีจะตายไม่ได้ กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ยังคงอยู่ในมือของนาง
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เงาร่างนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นไปในอากาศ เตรียมพ
