้วมันก็ได้โปรยไปทั่วทั้งตำหนักตงจี๋จนทั้งตำหนักถูกผงพิษสีดำปกคลุมเอาไว้ และมันได้รบกวนวิสัยทัศน์การมองเห็นของทุกคนไป
โม่จิ่นกล่าวด้วยความตกใจว่า “นี่ต้องเป็นฝีมือนายท่านแน่นอน!”
มุมปากจวินโม่ซีกระตุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “ทั่วทั้งใต้หล้านี้ นอกจากสาวน้อยนั่นแล้ว ยังจะมีผู้ใดกล้าทำเช่นนี้อีกเล่า!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาพิษเหล่านี้มันต้องใช้สมุนไพรกับเงินทองไปเท่าไหร่ ต่อให้เจ้าขายตัวถวายชีวิตให้นางทั้งชีวิตก็ยังไม่พอหรอก”
นี่เป็นความสิ้นเปลืองมากเสียจริงเลย ผงพิษมากมายเต็มไปทั่วเช่นนี้ ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศ คาดว่าไม่มีผู้ใดกล้าสิ้นเปลืองได้ถึงเพียงนี้แล้ว
ในตอนนี้ไป๋อู๋ห่ายก็ตกตะลึงขึ้นแล้ว แม้แต่หรงเหรินที่ลงมาจากเบื้องบนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
“นึกไม่ถึงเลยว่าจะใช้ผงพิษเหล่านี้ได้สิ้นเปลืองเช่นนี้ นี่มัน…” นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเอาสมุนไพรพิษมาใช้ราวกับเป็นเม็ดทรายเลย!
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “ท่านหรง นี่ไม่ใช่เวลาจะมาตกตะลึงนะ ท่านรีบโคจรพลังวิญญาณป้องกันพิษนี่จะดีกว่า! พิษของสาวน้อยผู้นี้มันร้ายแรงนัก!”
.
