กดิ์สิทธิ์นิรันดร์นั่น มันไม่ใช่กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์จริง ๆ แต่ความจริงแล้วมันเป็นกระบี่วิญญาณชั่วร้าย ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นเข่นฆ่ากันจนเลือดไหลเป็นสายธารเลยล่ะ”
“ห๊ะ! นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเช่นนี้!” ทุกคนสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดด้วยความตกใจ
“สุดท้ายนะ นึกไม่ถึงเลยว่าอัจฉริยะของหอหมอปีศาจผู้นั้นจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์เล่มจริงออกมา นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะอยู่ในมือของสาวน้อยผู้นั้น!”
“ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่ากระบี่อยู่ที่สาวน้อยผู้นั้น เกรงว่า…”
“คงจะไม่เป็นเช่นนั้นหรอกกระมัง! หากไม่ใช่เพราะนางช่วยเอาไว้ ทุกคนล้วนแต่ถูกกระบี่ชั่วร้ายนั่นฆ่าตายกันไปหมดแล้ว หรือว่าคนพวกนั้นจะลืมบุญคุณเหรอ?”
“ภายใต้การยั่วยวนอย่างน่าหลงใหลของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์แล้ว บุญคุณเพียงเล็กน้อยแค่นั้นจะไปนับอะไรกันล่ะ ตอนนี้คนเหล่านั้นต่างก็แห่กันตามหาตัวมู่เฉียนซีกันทั่วแล้ว แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่านางไปอยู่ที่ไหน พวกเขาก็เลยพุ่งเป้าไปที่หอหมอปีศาจ”
“หอหมอปีศาจ ใครมันกล้าแตะต้องหอหมอปีศาจกันล่ะ!”
“กองกำลังเล็ก ๆ ไม่กล้าแตะต้องแน่นอน แต่กองกำลังระดับสองเหล่านั้น แถมยังมีตำหนักตงจี๋อีก ทำไมพวกเขาจะไม่กล้าล่ะ”
เมื่อได้ยินการสนทนาของคนเหล่านี้แล้ว มู่เฉียนซีก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที!
หลังจากที่นางออกมา คนเหล่านั้นต่างก็ออกมาจากเมืองเหยียน แต่เมื่อหานางกับคนของนางไม่เจอ แน่นอนว่าพวกเขาต้องลงมือกับฐ
