เงาร่างสีแดงโลหิตเงาหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา ดวงตาของพวกเขาพลันหรี่เล็กลง
บุรุษตรงหน้าผู้นี้มีอาภรณ์สีแดงดั่งโลหิต ดวงตาคู่นั้นเหมือนดั่งดอกกุหลาบหยดโลหิต มันเหมือนกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชนเผาไหม้ ดั่งว่ามันจะทำลายล้างทุกสิ่งอย่างไปไปจนหมด มันจึงจะยอมหยุด
ผมสีแดงเพลิงปลิวลอยตามลม ดวงตาอันทรงเสน่ห์คู่นั้นได้สาดประกายแห่งความโหดเหี้ยมออกมา ราวกับว่าพิฆาตวิญญาณนั้นต้องการที่จะฉีกวิญญาณของมนุษย์ให้แหลกสลายไปก็มิปาน
“แมวน้อยที่ข้าเพ่งเล็งเอาไว้แล้วข้าก็ไม่อยากให้ผู้ใดได้จดจำนึกถึงมัน” ริมฝีปากอันสมบูรณ์แบบนั้นได้ยกโค้งขึ้นอย่างกระหายเลือด
สีหน้าของคนชุดขาวเหล่านี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก “เจ้าเป็นใคร?”
พรวด พรวด พรวด!
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้คำตอบ ลำแสงสีแดงโลหิตหลายลำแสงก็ได้พุ่งออกมา โลหิตสดสาดพุ่งกระเซ็น
ใบหน้าของบุรุษชุดแดงนั้นมีหน้ากากสีแดงประหนึ่งเพลิงปิดบังเอาไว้อยู่ เมื่อโลหิตที่สาดกระเซ็นไปติดอยู่บนนั้นก็ได้ถูกหน้ากากกลืนกินเข้าไปในทันที
เขากล่าวเสียงแหบแห้ง “พวกเจ้าหนีไม่รอดหรอก!”
เพียงชั่วพริบตาเขาก็ได้หายตัวไปจากเมืองเหยียน
ณ โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองหานหลงซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ทางเหนือสุดของแดนตะวันออกนั้นได้มีแขกผู้มาเยือนเข้ามาผู้หนึ่ง เสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกตะลึง นางช่างงดงามอย่างที่สุด ในชีวิตนี้ของเขาไม่เคยพบเจอหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้มาก่อน
