ทันทีที่ร่างในชุดสีเหลืองอ่อนเคลื่อนไหว มู่เฉียนซีก็ได้ยินเสียงอันแผ่วเบานั้น “แม่นาง อาตมาทำได้เพียงแค่ล่วงเกินแล้ว”
นับตั้งแต่วินาทีแรกที่อินรั่วเฉินขอเจ้างูน้อยกับนาง พลังจิตของมู่เฉียนซีก็ได้กำหนดอยู่ที่อินรั่วเฉินแล้ว
แต่ความเร็วของเขานั้นช่างรวดเร็วยิ่งนัก มู่เฉียนซีถ่ายเทพลังวิญญาณทั้งหมดเข้าไปในกระบี่ยาว และตะโกนขึ้นอย่างเย็นชาว่า “เงาจันทราคู่!”
เงาจันทราอันเย็นยะเยือกพยายามที่จะยับยั้งร่างของอินรั่วเฉิน
แต่เมื่ออินรั่วเฉินเห็นเงาจันทรานี้ก็ตกใจผงะไปเล็กน้อย กระบวนท่านี้ เขาคุ้นเคยยิ่งนัก!
ล้อวงจันทร์หมุนวนอยู่ด้านหลัง เขารีบหลบหลีก แต่นี่ก็ทำให้เขาพลาดโอกาสที่จะโจมตีมู่เฉียนซีให้สลบเช่นกัน
พลังวิญญาณของอินรั่วเฉินพรั่งพรูออกมา มหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ด
ดู ๆ ไปแล้วอายุก็ไม่ได้ห่างกับอวิ๋นซิวมากนัก แต่พลังนั้นช่างห่างชั้นกันมาก
แต่พลังระดับเจ็ดไม่เพียงพอที่จะทำให้เสี่ยวไป๋หวาดกลัวได้ พลังของเขาต้องไม่ธรรมดาเหมือนดั่งผิวเผินเป็นแน่
“แม่นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาตมา อาตมาก็ไม่ได้อยากทำร้ายใครเหมือนกัน เจ้างูน้อยนั่นไม่ได้มีประโยชน์ต่อเจ้าแม้แต่น้อย เหตุใดถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย ?”
ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย!
เจ้างูน้อยที่หลบอยู่ในแขนเสื้อมู่เฉียนซีได้ยินคำพูดนี้ของเขา ในใจมันรู้สึกหดหู่มาก!
ทว่า สิ่งที่เขาพูดมันก็จริง ตอนนี้มันไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
มู่เฉียนซีกล่าว “พระอย่างเจ้าไม
