่เฉียนซีแล้วกล่าว “ผู้ออกบวชไม่เคยพูดปด ข้ามีชะตาต้องกันกับงูอัคคีตัวน้อยนั้นจริง ๆ”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “พระบุตรแห่งพระศาสนาหากเพียงกล่าวว่ามีชะตาต้องกับสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นก็ต้องยกให้เจ้าหมด เจ้าจงอย่าได้มาเป็นพระเลย จงไปเป็นโจรปล้นชิงเสีย”
เจ้าตัวน้อยซ่อนตัวอย่างดี มันเองก็ไม่อยากไปกับพระที่ว่ามีชะตาต้องกันนั้น มันชอบที่จะอยู่ข้างกายสตรีผู้นี้
“งูอัคคีตัวนี้ แม่นางไม่สามารถที่จะปกป้องมันได้ มันจะทำได้เพียงแต่นำหายนะมาสู่แม่นาง เหตุใดแม่นางจึงต้องฝืนเก็บเอาไว้” อินรั่วเฉินกล่าวพร้อมถอนหายใจ
“ถึงต่อให้เป็นเช่นนั้น เหตุใดข้าต้องมอบให้เจ้า!” มู่เฉียนซีจะไม่ยอมง่าย ๆ
กระบี่เล่มยาวของนางชี้ไปยังอินรั่วเฉินพร้อมกล่าว “อินรั่วเฉิน เจ้าอย่าได้กล่าวเรื่องจอมปลอมเหล่านี้เลย ต้องการที่จะแย่งชิงไปก็ลงมือเถอะ! ที่จริงแล้วข้าเองก็สงสัยว่าพลังความสามารถของพระบุตรแห่งแคว้นเทพฟ้านอินนั้นเป็นเช่นไร”
“ข้าไม่อยากที่จะประมือกับแม่นาง” สายตาของเขามองไปทางมู่เฉียนซีอย่างอ่อนโยน
“เช่นนั้นเจ้าก็ปล่อยงูอัคคีตัวนี้และให้ข้าไปจากที่นี่โดยอย่าตามติดข้า มิเช่นนั้นแม้เจ้าจะพูดกล่าวจนลิ้นแตก ข้าก็จะไม่มอบเจ้าตัวน้อยให้เจ้า! เป็นบุรุษก็จงตรงไปตรงมาเสียหน่อย”
อินรั่วเฉินกล่าว “ถ้าหากเป็นสิ่งของอื่นข้าจะไม่แย่งชิงกับผู้ใดแน่ แต่ว่ามันนั้นจะตกไปอยู่ในมือของผู้ใดมิได้”
