กังวล
เมื่อครู่อารองได้ต่อสู้กับสัตว์วิญญาณตัวนั้นก็ได้สูญเสียพลังไปมาก อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บอีก ตอนนี้ต้องมาต่อสู้กับคนเหล่านี้อีก!
หลิงกล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ซีเอ๋อร์ รีบหนีไป!”
ถูกคนของสำนักจื่อเหลยล้อมโจมตีเช่นนี้ ด้วยพลังของเขาเองนั้น เขายังมีวิธีที่จะล่าถอยได้ แต่เขากลัวว่าจะปกป้องซีเอ๋อร์ไม่ได้
ผู้อาวุโสสูงสุดผู้นั้นก็สังเกตเห็นมู่เฉียนซีแล้ว “ไปจับตัวแม่นางน้อยนั่นมาให้ข้าเร็วเข้า!”
เขารู้ดีว่าหลิงคงไม่พ่ายแพ้ให้กับพวกเขาง่าย ๆ มิเช่นนั้นเขาคงไม่นั่งอยู่ในตำแหน่งองครักษ์ฝ่ายซ้ายของตำหนักเป่ยหานได้อย่างมั่นคงเช่นนี้แน่
ทว่า ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งที่แข็งแกร่งกว่านี้ หากถูกจับจุดอ่อนได้ เช่นนั้นก็คงจะรับมือได้ง่าย
ศิษย์ของสำนักจื่อเหลยได้ยินคำสั่งของผู้อาวุโสสูงสุดแล้วก็พุ่งไปที่มู่เฉียนซีทันที
“เสี่ยวหง อู๋ตี้ รับมือเอาไว้!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
ส่วนแววตาของหลิงในตอนนี้ยิ่งเย็นยะเยือกลงเรื่อย ๆ แล้ว “พวกเจ้ามันช่างกล้าบังอาจจริง ๆ”
คนเหล่านี้กล้าที่จะลงมือกับมู่เฉียนซี นั่นหมายความว่าพวกเขาได้แตะต้องเกล็ดใต้คอมังกรและทำให้หลิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นแล้ว
หลิงลงมือด้วยความโหดเหี้ยม ทุก ๆ กระบวนท่าล้วนแต่เป็นกระบวนท่าสังหารทั้งสิ้น
การต่อสู้อันดุเดือดนั้นทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักจื่อเหลยรู้สึกหวาดกลัวจนตัวเริ่มสั่นขึ้นมาแล้ว
ตูม ปัง ปัง! อู๋ตี้กับเสี่ยวหงก็ไม่สามารถขวาง
