ผู้อื่นไม่รู้ แต่พวกเขารู้อย่างชัดเจน
หลิงที่ถูกเขาผนึกเอาไว้นั้นเป็นเพียงแค่ซากศพมีเลือดเนื้อที่เดินได้เท่านั้น ไร้ซึ่งความรักความรู้สึก จะทำก็แต่เพียงฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น
“ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเช่นนี้ แน่นอนว่าพวกเราก็สบายใจแล้ว”
มู่เฉียนซีเองก็อยู่ในค่ายของตำหนักเป่ยหานเสียจนรู้ช่ำชอง แต่หลายวันมานี้นางกลับไม่ได้นึกถึงเงาร่างที่คุ้นเคย
เสี่ยวไป๋ไม่อยู่！
ถ้าหากว่าเขาอยู่ละก็ เมื่อมองเห็นนางก็เป็นไปไม่ได้ที่จะซุ่มซ่อนตัวไปอยู่ตลอดเวลา!
เจ้าตำหนักเป่ยหานได้เคลื่อนพลยอดฝีมือทั้งหมดของตำหนักเป่ยหาน แต่กลับมิได้ให้เสี่ยวไป๋มาด้วย ช่างประหลาดเสียจริง
รึว่าเสี่ยวไป๋ไปเก็บตัวฝึกบำเพ็ญแล้ว?
กู้ไป๋อีไม่อยู่ มู่เฉียนซีก็มิได้เป็นกังวล กลับกันนางกลับสบายใจไปอยู่ไม่น้อย
ไม่ได้มาสิยิ่งดีเสียกว่า! เช่นนี้เสี่ยวไป๋ก็จะปลอดภัย
ในตอนนี้หลิงค่อนข้างที่จะหดหู่ แม้ว่าจะสามารถพบเห็นหลานสาวได้ทุกวัน แต่ว่าเขาทำได้แต่เพียงใช้สายตาเย็นชากับซีเอ๋อร์ และไม่มีโอกาสที่จะเข้าใกล้ไปใช้เวลากับซีเอ๋อร์ให้ดีเลยแม้แต่น้อย!
ทันใดนั้นเขาก็พลันรู้สึกว่า ข้อเสนอนั้นของซีเอ๋อร์ไม่ดีเป็นอย่างมาก!
แต่เมื่อเรื่องราวได้ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วก็ทำได้แต่เพียงให้มันเป็นไป
ข่าวดีเพียงข่าวเดียวที่เขามีก็คือเจ้าตำหนักจากไปแล้วและไม่รู้ถึงแหล่งที่ไป ตัวอันตรายจึงน้อยลงไปหนึ่งคน
สามวันผ่านไป ผู้ที่ไปสอดแนมลู่ทางข้างหน้าได้เข้ามา
