ูกปิดล้อมเอาไว้เท่านั้น แดนภาพลวงตาแห่งนี้เป็นแค่เพียงการโจมตีทางจิต ข้าจะคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่”
การโจมตีทางจิต ถ้าหากว่าตอบโต้ไปละก็จะถูกกลืนกินได้อย่างง่ายดาย หลิงจะยอมให้ซีเอ๋อร์ไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร
“ซีเอ๋อร์ ให้อารองทำเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “อารอง หากสู้กันข้าไม่สามารถสู้กับท่านได้ แต่เรื่องพลังจิตนี้ก็ไม่แน่ว่าท่านจะสามารถจัดการกับหลานสาวผู้นี้ของท่านได้!”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังถูกคำสาปทั้งสี่ของคัมภีร์หมื่นสาปนั้นทำลาย พลังจิตของนางก็แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้มากนัก
พลังวิญญาณของนางได้แผ่ออกไป พลังวิญญาณอันมหาศาลแทบที่จะทำให้แดนแห่งภาพลวงตาพังทลายลง
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีจะไม่ปล่อยให้มันพังทลายลงรวดเร็วนักและมิคิดปล่อยให้คนของตำหนักเป่ยหานออกไปได้อย่างเบาสบายเช่นนั้น นางเพียงแค่แหวกปากทางขึ้นมาเพียงหนึ่งแห่งเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวกับหลิง “อารอง พวกเราไปกันเถอะ!”
หลิงตะลึงงันไปอย่างสิ้นเชิง มัน…มันถูกจัดการได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ช่างเหนือความคาดหมายเสียจริง
จากนั้นพวกเขาก็ได้ออกมาอย่างสบาย ๆ มู่เฉียนซีกล่าว “อารอง พวกเราไปกันก่อน!”
แม้ว่าพวกผู้อาวุโสสูงสุดจะถูกกักขังเอาไว้เป็นการชั่วคราว แต่ด้วยพลังความสามารถของพวกเขา พวกเขาจะไม่ตายไปอย่างง่ายดายเช่นนั้นแน่นอน
หลังพวกเขาหนีออกมาจากสัตว์ประหลาดนั้นก็พบว่าเบื้องหน้านั้นเป็นป่าแห่งหนึ่งและไม่เห็นมีเปลวเพลิงใดทั้งสิ้น
หลิงคว้ามู่
