มู่เฉียนซีไล่ตามหลิงไปจนถึงในค่ายของตำหนักเป่ยหานและทันทีที่เข้าใกล้ หลิงก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ผู้อาวุโสสูงสุดนั้นน่าหวาดกลัวมากและเจ้าตำหนักก็เป็นคนที่เย็นชามากเช่นกัน หากพวกเขาหมดความอดทนกับซีเอ๋อร์ขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นสถานการณ์ของซีเอ๋อร์ก็จะไม่ปลอดภัย
“หยุด!” เมื่อมู่เฉียนซีเข้าใกล้ค่ายของตำหนักเป่ยหาน นางก็ถูกคนขวางเอาไว้ทันที
ชายชราที่มีผมหงอกแต่ผิวพรรณกลับละเอียดเกลี้ยงเกลาเป็นอย่างยิ่งผู้หนึ่งได้เดินออกมา
เขาสวมใส่เสื้อคลุมสีขาว เมื่อลมพัดเสื้อคลุมก็พลิ้วไหวให้ความรู้สึกราวกับเทพเซียนที่ไม่ธรรมดา
ร่างของหลิงพุ่งเข้ามา กล่าวว่า “ข้าน้อยมาแล้วผู้อาวุโสสูงสุด”
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “หลิงเจ้ากลับมาแล้ว สาวน้อยผู้นี้…”
ดวงตาของผู้อาวุโสสูงสุดเหลือบมองไปที่มู่เฉียนซี
หลิงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “นางก็แค่สาวน้อยบ้าที่กัดไม่ปล่อยเท่านั้น ข้าจะให้คนไล่นางออกไปทันที”
มู่เฉียนซีได้ยินแล้ว ก็กล่าวขึ้นอย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟว่า “หลิง เจ้ากล้าดียังไง! ข้าสนใจในตัวเจ้า เจ้ากลับยังปฏิเสธ”
คนอื่น ๆ ก็ตะลึงงันเช่นกัน ความกล้าหาญของสาวน้อยผู้นี้ไม่ธรรมดา กล้ามาอวดดีถึงตำหนักเป่ยหานของพวกเขา
หลิงกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด ข้าไม่รู้จักนางจริง ๆ”
ด้วยความจงรักภักดีของหลิง ผู้อาวุโสสูงสุดจึงมิสงสัยเลย
ข้อห้ามที่เขาวางไว้ ไม่ใช่สิ่งที่หลิงจะสามารถต่อต้านได้อย่างแน่นอน
ผู้อาวุโสสูงสุดเดินมาและกล่าวว
