ดยตลอดกลายเป็นคึกคักขึ้นมา เพราะมู่เฉียนซีที่จัดฉากละครสตรีไล่ล่าผู้ชาย
ตกเวลากลางคืน หลิงได้โยนมู่เฉียนซีออกมา และมู่เฉียนซีจึงต้องอยู่คนเดียวในกระโจมหนึ่ง
เมื่อกลับถึงในกระโจม มู่เฉียนซีนั้นแสนหนื่อยล้า การแสดงละครนี่มันช่างเหนื่อยเสียจริง ๆ! โดยเฉพาะการแสดงละครต่อหน้าผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์เหล่านั้น
และในอีกด้านหนึ่ง ผู้เฒ่าทั้งหลายของตำหนักเป่ยหานได้มารวมตัวเพื่อหารือกัน
“ท่านเจ้าตำหนัก ท่านคิดว่านี่เป็นจะแผนการของหอหมอปีศาจหรือไม่?”
“หอหมอปีศาจในตอนนี้ไม่มีการเคลื่อนไหว ส่วนสาวน้อยผู้นั้น เป็นแค่จักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เจ็ดเท่านั้น ไม่ได้น่าหวาดกลัวอะไร ตราบใดที่นางอยู่กับเราที่นี่ นั่นหมายความว่าเรามีทรัพยากรเม็ดยาอย่างไม่จำกัด…”
“อีกทั้ง สาวน้อยผู้นี้ยังประสบความสำเร็จในการปรุงยาตั้งแต่อายุยังน้อยและไม่มีใครในดินแดนทางตอนเหนือสามารถเอาชนะได้ ถ้าสามารถใช้หลิงเพื่อดึงนางมาเป็นพวกตำหนักเป่ยหานของเราได้ นั่นจะเท่ากับว่าดึงหมอปีศาจของหอหมอปีศาจมาเป็นพวกด้วย และเมื่อถึงเวลานั้น…” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเสียงเบา ๆ
“ผู้อาวุโสสูงสุดพูดถูก ก็เพียงแค่สาวน้อยระดับจักรพรรดิผู้หนึ่งเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถหนีฝ่ามือของเราไปได้ แต่เจ้าตำหนัก…”
“เจ้าตำหนักไม่รู้ว่าเขาจากไปเมื่อใดแล้ว ความคิดของเขา ก็ไม่มีใครเข้าถึง พวกเราทำเรื่องของตนเองให้ดีก็พอ”
“ใช่!”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ได้เข้าร่วมค
