อร์ได้ตลอดเวลา”
มู่เฉียนซีกล่าว “อารองไม่ต้องขอโทษข้าหรอก ข้าต้องหาวิธีที่จะทำให้อารองเป็นอิสระได้แน่นอน ส่วนไอ้พวกคนเหล่านั้นที่มันทำร้ายอารอง ข้าก็จะไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่”
เรื่องนี้ ช่างยากเย็นยิ่งนัก
เขาไม่อยากให้ซีเอ๋อร์เสี่ยงอันตราย แต่เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องใดที่ซีเอ๋อร์ได้ตัดสินใจไปแล้ว ต่อให้เขาพูดมากไปมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี!
ครั้นแล้วหลิงจึงเริ่มเปลี่ยนเรื่อง “ซีเอ๋อร์ การแย่งชิงกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ในครั้งนี้มันเสี่ยงและอันตรายมาก! เจ้ารีบออกไปจากที่นี่เถอะ อารองจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มาให้เจ้าให้ได้”
มู่เฉียนซีจ้องหลิงและกล่าวว่า “อารอง ตอนนี้ข้าเป็นท่านผู้นำตระกูลมู่แล้ว อารองคิดว่าข้าเป็นเด็กแล้วจะหลอกได้อย่างนั้นเหรอ อารองคิดว่าจะหลอกข้าได้เหรอ?”
หลิงกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “อารองจะหลอกซีเอ๋อร์ได้อย่างไรกันล่ะ”
“ตำหนักเป่ยหานได้ส่งยอดฝีมือเกือบทั้งหมดมา หัวหน้าตำหนักเป่ยหานปรารถนาจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มาให้ได้ ตอนนี้อารองถูกพวกเขาควบคุม อารองจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มาปลิดชีพตัวเองอย่างนั้นเหรอ?” มู่เฉียนซีจ้องมองหลิงพลางกล่าว
