ไปถามผู้อื่นเถอะ!”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่า “ขอบคุณคำตอบขอบพวกเจ้าเป็นอย่างมาก นี่เป็นของขวัญขอบคุณจากข้า”
มู่เฉียนซีโยนขวดยาให้แก่ผู้ที่ตอบคำถามนางเมื่อครู่นี้ ทันทีที่เงาร่างสีม่วงเริ่มเคลื่อนไหว ไม่นานนักนางก็ได้หายไปจากหน้าพวกเขา
คนเหล่านั้นล้วนแต่ตะลึงค้าง “เป็นเคล็ดวิชาที่รวดเร็วยิ่งนัก!”
“นี่คงเป็นอัจริยะรุ่นเยาว์ของตำหนักเป่ยหานกระมัง! ไม่เสียทีที่เป็นกลุ่มกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสาม!”
“หัวหน้า! รางวัลขอบคุณเมื่อครู่นี้คือ…”
บุรุษผู้เป็นหัวหน้าได้เปิดขวดยานั้นออกมา กลิ่นหอมอันเข้มข้นทำให้พวกเขาตะลึงงัน
“ยาเม็ดระดับเก้า อีกทั้งเป็นยาเม็ดที่ใช้ในการรักษาอาการบาดเจ็บชั้นดีอีกด้วย ช่างมือเติบเสียจริงเชียว!”
พวกเขาทุกคนล้วนตื่นเต้นขึ้นมา กลุ่มของพวกเขานี้นับเป็นได้เพียงแค่กลุ่มระดับกลาง เมื่อถึงเวลาต้องเปิดศึกต่อสู้การบาดเจ็บก็เป็นสิ่งที่ยากจะเลี่ยงได้
มาตอนนี้มียาเม็ดที่ดีเช่นนี้ คงจะสามารถกู้ชีวิตของเหล่าพี่น้องพ้องเพื่อนกลับมาได้ไม่น้อย
“ช่างมือเติบเสียจริงเชียว!” ผู้ที่ถือขวดโอสถนั้นถอนหายใจพร้อมกล่าว
ตนเองตอบไปเพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้น แต่กลับได้รับการตอบแทนที่มีมูลค่าเท่าเมืองเมืองหนึ่งเช่นนี้ นี่เป็นสิ่งที่พวกเขายากจะคาดได้ถึงอย่างแน่นอน
ระหว่างทางนั้นแค่เพียงพบกลุ่มคน มู่เฉียนซีล้วนถามถึงข่าวคราวของตำหนักเป่ยหาน
การมอบให้อย่างใจกว้างของมู่เฉียนซีได้กระจายไปทั่วทั้งป่าศิล
