ที่สุด ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ในการหลอมอาวุธของเฉียนซีจะสูงส่ง แต่ด้วยสายเลือดและความแข็งแกร่ง ทั้งสองก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้
ความคิดของเฟิงอวิ๋นซิวนั้นได้บินล่องลอยไปไกลมากแล้ว จนสุดท้ายก็ถูกเสียงแหลมคมเสียงหนึ่งดึงสติเขากลับมา
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน…”
เดิมทีเขามีความมั่นใจเป็นอย่างสูงว่าตนเองนั้นจะเป็นผู้ชนะ แต่สุดท้ายมู่เฉียนซีก็ไม่ให้เขาทำได้สำเร็จ ซึ่งมันก็กระตุ้นความโกรธแค้น ความอิจฉาริษยาของอัจฉริยะนักหลอมอาวุธผู้นี้ไม่น้อยเลย
“เจ้า…เจ้าปรุงยาได้วิปริตถึงเพียงนั้น เหตุใด…เหตุใดถึงต้องมาแย่งชิงความโดดเด่นในการหลอมอาวุธของข้าด้วย!” เขาจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยท่าทางที่โหดร้าย อิจฉาริษยาอย่างที่สุด!
มู่เฉียนซีกล่าว “คนที่เสนอการประลองหลอมอาวุธครั้งนี้ออกมาก็คือผู้อาวุโสจ้าวของพวกเจ้า หากเขายอมที่จะประลองการต่อสู้ความแข็งแกร่งตั้งแต่แรก เรื่องเช่นนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น หากเจ้าจะกล่าวโทษก็ไปเถอะเขาเถอะ!”
“นี่เจ้า…”
ผู้อาวุโสจ้าวไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไปแล้ว “กลับมา!”
เขามองไปที่มู่เฉียนซี และกล่าวว่า “แม่นางมู่ช่างเป็นคนที่คาดไม่ถึงจริง ๆ เจ้ามันยากที่จะหยั่งถึงเกินไปแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าก็แค่เรียนรู้มาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นึกไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะมีประโยชน์ได้ถึงเพียงนี้ ผู้อาวุโสจ้าวก็ไม่ต้องทึ่งมากถึงเพียงนี้ไปหรอกนะ!”
.
.
