ับมาอย่างปลอดภัยพวกเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อมองไปยังพวกมู่เฉียนซีแล้วพวกเขาก็ยังคงลังเลอยู่บ้าง
เซียวโม่กล่าว “พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณในการช่วยชีวิตข้า สามารถเชื่อถือได้อย่างแน่นอน พาพวกเราไปเจอท่านพ่อเถอะ!”
ในที่สุดพวกเขาก็ได้เข้าไปในตำหนักเซียวอวิ๋นอย่างราบรื่น แต่เมื่อเซียวโม่กล่าวว่าอยากพบผู้เป็นบิดาแล้ว ผู้อาวุโสแต่ละคนของตำหนักเซียวอวิ๋นก็ดูมีท่าทีลังเลตะกุกตะกัก
สีหน้าของเซียวโม่ซีดเผือดลงพลัน เขาถามขึ้น “ท่านพ่อข้าเป็นอะไรไป?”
“นายน้อยอย่าเพิ่งร้อนรนไป ท่านเจ้าตำหนักแค่เพียงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่มีเรื่องใหญ่อันใด!”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เจ้าตำหนักเซียวได้รับบาดเจ็บ? สามารถพาข้าไปดูได้หรือไม่?”
“พาเจ้า…” พวกเขามองไปยังมู่เฉียนซีอย่างงุนงงสงสัย
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าคือมู่เฉียนซีแห่งหอหมอปีศาจ”
“มู่เฉียนซีแห่งหอหมอปีศาจ อัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งแดนตะวันออกผู้นั้น!”
“ลูกศิษย์ของหมอปีศาจผู้เป็นนักปรุงยาอันดับหนึ่งของแดนตะวันออก!”
“……”
พวกเขามองไปทางมู่เฉียนซีอย่างตกตะลึงจากนั้นก็รีบกล่าวขึ้น “ปรมาจารย์นักปรุงยามู่ ขอเชิญด้านใน!”
ไม่ว่ามู่เฉียนซีนั้นจะอายุน้อยเพียงใด ทว่าความสำเร็จที่นางสกัดยาเม็ดขั้นสวรรค์ออกมาได้ ก็มีพลังความสามารถมากเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนพากันเรียกขานเป็นปรมาจารย์นักปรุงยามู่
เจ้าตำหนักเซียวมิเพียงแต่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก อีกทั้งยังต้องพิษเข้า
