หมือนเดินทางกลางอากาศ”
“เช่นนั้นก็เอาตามนี้!”
“ท่านหัวหน้าตำหนักไป๋ มีนายน้อยอวิ๋นซิวอยู่ เราจับเจ้าเซียวโม่นั่นมาไม่ได้ ได้โปรดท่านเพิ่มกำลังคนให้ข้าด้วยเถอะ!” ผู้อาวุโสจ้าวกล่าวขอ
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “เพื่อจับไอ้เด็กหัวขนนั่นคนเดียว ข้าไม่อยากจะเอาเป็นเอาตายกับเฟิงอวิ๋นซิว สิ้นเปลืองกำลังคนเปล่า ๆ”
“แต่ว่า…ท่านหัวหน้าตำหนักไป๋ไม่อยากได้ของสิ่งนั้นแล้วหรือ?”
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “ข้าย่อมมีวิธีของข้าที่จะให้หัวหน้าตำหนักเซียวมอบของสิ่งนั้นให้ อีกอย่าง…”
“วิธีอันใด?” ผู้อาวุโสจ้าวกล่าวถามด้วยความสงสัย
การเดินทางผ่านมาเป็นเวลาหนึ่งวัน ในที่สุดพวกเขาก็ใกล้เมืองของตำหนักเซียวอวิ๋นแล้ว
เมืองเซียวอวิ๋นเป็นที่ตั้งอยู่ของตำหนักเซียวอวิ๋น นี่เป็นเมืองการค้าอาวุธวิญญาณเมืองหนึ่ง
เซียวโม่คุ้นเคยกับเมืองเซียวอวิ๋นมาก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าบรรยากาศในเมืองผิดปกติไป
“พวกเจ้ารู้กันหรือยังว่าตำหนักเซียวอวิ๋นมีความสัมพันธ์กับนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งดินแดนสี่ทิศผู้นั้นน่ะ?”
“จริงหรือ? ข้าได้ยินมาว่าพวกเขายังรู้เบาะแสของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ด้วยนะ”
“แผนที่ก็อยู่ที่ตำหนักเซียวอวิ๋นนั่นยังไงล่ะ ตอนนี้กองกำลังต่าง ๆ ก็แห่กันมามากแล้ว”
