จิ่วเยี่ยได้แต่โทษตัวเองอยู่ในใจ เขากล่าว “ตอนนี้ซีคงไม่อยากเห็นหน้าข้าแน่นอน เช่นนั้นข้ากลับก่อนดีกว่า”
แพขนตาดุจดั่งปีกผีเสื้อนั้นขยับเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกนั้นเผยความเจ็บปวดออกมา
ทั้ง ๆ ที่นางเป็นยอดดวงใจของเขาเอง และผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายนางได้ แต่สุดท้ายสำหรับนางแล้ว เขาต่างหากที่เป็นคนที่อันตรายที่สุด
ทั้ง ๆ ที่นางสามารถถอยหนีไปได้ แต่เป็นเพราะนางอาลัยอาวรณ์ไม่อยากทิ้งเขาไป เนื้อตัวนางจึงได้เต็มไปด้วยบาดแผลเช่นนั้น
ซีโกรธ กลัวที่จะเจอหน้าเขา การที่นางไม่อยากเห็นหน้าเขา มันก็สมควรแล้ว
เมื่อเห็นเขาเอาแต่โทษตัวเองและมีท่าทางที่กลัดกลุ้มใจเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็ตกใจไปเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยเห็นท่าทางการแสดงออกเช่นนี้ของจิ่วเยี่ยมาก่อนเลย
สถานการณ์ในตอนนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถควบคุมได้
นางเอ่ยปากกล่าวว่า “ในเมื่อมาแล้วก็อยู่ต่อก่อนเถอะ! หลายวันมานี้ข้านอนหลับไม่ค่อยสบายเลย ข้าต้องการหมอนข้างอยู่พอดี เจ้าก็อยู่เป็นหมอนข้างให้ข้าก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของมู่เฉียนซีแล้วจิ่วเยี่ยก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อย และดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกคู่นั้นก็เปล่งประกายออกมาทันที
“ซีเอ๋อร์!” จิ่วเยี่ยเพียงแค่แสร้งทำตัวน่าสงสารเล็กน้อย ซีเอ๋อร์ก็ยอมอภัยในความผิดอันใหญ่หลวงให้เขาแล้ว สุ่ยจิงอิ๋งอดที่จะร้อนอกร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “แต่ข้าพูดกับเจ้าชัดเจนแล้วนะ ข้าให้เจ
