ัก
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าได้ให้ข้าไว้ ข้าคืนให้เจ้า!”
กลีบดอกกลีบที่สามของสุ่ยจิงอิ๋งถูกมอบให้จิ่วเยี่ย
จิ่วเยี่ยรับกลีบดอกนี้มาและกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าข้าอยากจะให้กลีบดอกบัวหงส์กลีบนี้กับซีเพิ่มอีกกลีบ เพื่อที่จะสามารถปกป้องซีให้ดีกว่านี้ได้! แต่ข้าก็จำเป็นต้องหากลีบดอกส่วนอื่น ๆ อยู่ดี เช่นนั้นกลีบนี้ก็เอาไว้ที่ข้าก่อนก็แล้วกัน”
นอกจากจะหาคัมภีร์หมื่นคำสาปแล้ว เขาก็จำเป็นต้องทำให้สุ่ยจิงอิ๋งฟื้นฟูพลังกลับมาด้วยเหมือนกัน
เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ซีอาลัยอาวรณ์เขามากเพียงใด สุ่ยจิงอิ๋งก็มีพลังเพียงพอที่จะสามารถส่งเขาไปในที่ที่ห่างไกลจากซีได้
“ต้องรีบหาที่อยู่ของเผ่าหงส์กับเผ่ากิเลนให้เจอโดยเร็วที่สุด เจ้ารีบกลับไปจัดการเถอะ!” มู่เฉียนซีเริ่มขับไล่เขาแล้ว
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของจิ่วเยี่ย “นี่ซีใช้ข้าเสร็จก็จะทิ้งข้าอย่างนั้นเหรอ?”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ใช่ ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้ง! เจ้ากลับไปได้แล้ว ก่อนที่ข้าจะหายโกรธ บางทีข้าอาจจะเรียกเจ้ามาอีกก็ได้”
จิ่วเยี่ยขยับเข้าใกล้มู่เฉียนซีและได้หอมแก้มนางเบา ๆ
“เช่นนั้นซีก็รีบหายโกรธข้าเร็ว ๆ ล่ะ!”
“หากเจ้าหาข่าวของคัมภีร์หมื่นคำสาปอีกสองส่วนมาได้ ข้าก็อาจจะหายโกรธ”
“อืม!”
ถึงแม้ว่าจะอาลัยอาวรณ์ แต่สุดท้ายจิ่วเยี่ยก็ต้องไปอยู่ดี
หลังจากที่เขาจากไป มู่เฉียนซีก็เกิดความกลัดกลุ้มใจขึ้น “หลงใหลเจ้านั่นจนลืมต่อยเขาไปสักหมัดสองหมัดจนได้
