มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวว่า “มันมีประโยชน์มาก! ขอบคุณเจ้ามาก ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”
สิ่งนี้มีประสิทธิภาพมากสำหรับการฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณ!
“ถ้ามีประโยชน์ก็ดีเลย”
พลังจิตวิญญาณยังฟื้นคืนไม่ถึงจุดสูงสุด มู่เฉียนซีจึงไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้
จากนั้นนางก็เริ่มกดขี่นักปรุงยาจวินให้ปรุงยาแต่ละชนิดเยี่ยงทาส จวินโม่ซีร้องโหยหวนและกล่าวว่า “เจ้ากำลังปฏิบัติต่อนักปรุงยาอย่างทารุณ!”
“นี่ข้าไม่ได้ทารุณเจ้า แต่เป็นการกระตุ้นเจ้า!”
“เจ้าต้องการเม็ดยา ก็ปรุงเองสิ”
“พลังจิตวิญญาณของข้าไม่สามารถสิ้นเปลืองไปกับการปรุงยาได้ในตอนนี้ ทำได้เพียงลำบากเจ้าแล้ว”
“เจ้า… เจ้าก็ต้องลองดูด้วย!”
“อืม!”
“ข้าไม่ทำแล้ว เจ้าค่อย ๆ ทำเองเถอะ!”
ปัง! เมื่อจวินโม่ซีคัดค้าน เขาก็เห็นหม้อยาที่อยู่ตรงหน้าลอยเข้ามาทุบตีเขา
“ท่านมู่ขอให้เจ้าทำสิ่งต่าง ๆ แต่เจ้ากลับไม่เชื่อฟัง” ชีชิงกล่าวอย่างโกรธเคือง
“เจ้านี่มันกินบนเรือนขี้บนหลังคา ใครเป็นเจ้านายของเจ้ากันแน่?” จวินโม่ซีโกรธเป็นอย่างมาก
“เจ้าเป็นนายของข้า แต่เจ้าก็ต้องเชื่อฟังท่านมู่ด้วย”
“เจ้า… เจ้าไสหัวไปซะ…”
เมื่อเห็นว่าจวินโม่ซีกำลังจะต่อสู้กับหม้อยาของตัวเอง มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยงานเลี้ยงอาหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และปลากว่าหนึ่งร้อยตัว…”
ขณะที่มู่เฉียนซีพูดดวงตาทั้งสองของจวินโม่ซีที่ถูกล่อลวงก็เปล่งประกาย
ในที่สุดเขาก็ยอมจำนน
