มู่เฉียนซีตอบกลับว่า “คำสาปได้ระเบิดออกถึงที่สุดแล้ว จิ่วเยี่ยไม่สามารถเข้าใกล้คัมภีร์หมื่นคำสาปได้ รอข้าอ่านคัมภีร์หมื่นคำสาปจนจบและหาวิธีแก้พบ แล้วข้าจะบอกวิธีแก้คำสาปของเขา ก่อนอื่นพวกเจ้าต้องผนึกเขาไว้ให้ดี”
ซิงเฉินกล่าวว่า “รับทราบขอรับ เช่นนั้นก็ไม่รบกวนนายหญิงแล้ว”
จื่อโยวก็ไม่ล้อเล่นแล้ว และพาผู้เป็นนายของพวกเขากลับไปยังแดนนรกทันที
จื่อโยวกล่าวขณะที่เดินทางว่า “ใช่แล้ว! ไม่ใช่ว่าสาวน้อยบอกว่าให้พวกเรามาหามของหรอกหรือ? ของสิ่งนั้นที่นางว่า คงจะไม่ใช่เยี่ยกระมัง!”
ซิงเฉินตอบกลับว่า “หรือว่าพวกเรายังต้องเอาอะไรมาจากนายหญิงอีก?”
“พรวด! การบอกว่าเยี่ยนั้นเป็นสิ่งของ ดูเหมือนว่าเยี่ยนั้นจะทำให้สาวน้อยโกรธเข้าจริง ๆ แล้ว” จื่อโยวอดที่จะหัวเราะไม่ได้
ซิงเฉินมองไปที่นายท่านที่ถูกแช่แข็งอย่างสงบนิ่ง และกล่าวกับจื่อโยวว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่านายท่านที่ถูกผนึกไว้แล้วจะไม่ได้ยินเสียงรอบนอก?”
ทันใดนั้น เหงื่อเย็น ๆ ก็ผุดขึ้นบนหลังของจื่อโยว
คนอื่นคงเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อเป็นเยี่ยแล้วนั้น อะไรก็เป็นไปได้!
ไม่มีทาง! ถ้าเยี่ยได้ยินเขาหัวเราะเยาะละก็ จะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่
หลังจากจื่อโยวจากไป มู่เฉียนซีก็อัญเชิญเสี่ยวหงและอู๋ตี้ออกมา นางถามขึ้นว่า “เสี่ยวหง อู๋ตี้ พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!”
เสี่ยวหงและอู๋ตี้กล่าวว่า “นายท่านวางใจได้ อาการบาดเจ็บของพวกเราหายดีแล้ว”
“อืม!” มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อย
