าณ นางช่างไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย”
ดวงตาของมู่อีกระพริบเล็กน้อย สิ่งที่เขาไม่กล้าพูด นายน้อยอวิ๋นซิวกลับพูดออกมาแล้ว
นายท่านของพวกเขาวุ่นวายมากจริง ๆ!
เฟิงอวิ๋นซิวทำได้เพียงกลับไป มู่เฉียนซีไม่ได้สติมาเป็นเวลาเจ็ดวันแล้ว
เพราะเวลาที่นานเกินไป แม้แต่จวินโม่ซีและโม่จิ่นเองก็เป็นกังวล และเฟิงอวิ๋นซิวก็อดไม่ได้ที่จะมาในวันที่เจ็ด
มู่อีขวางเขาไว้อีกครั้ง จวินโม่ซีกล่าวว่า “ให้เขาเข้ามาเถอะ!”
เฟิงอวิ๋นซิวมองไปที่สตรีที่นอนอยู่บนเตียง ผิวของนางขาวใส โครงร่างและลักษณะใบหน้าที่คุ้นเคย แต่ในเวลานี้เขากลับไม่ได้คิดถึงคนอื่นอีกต่อไป
เฉียนซีก็คือเฉียนซี
แค่เพราะนางคือเฉียนซีเขาจึงเป็นห่วงนาง!
จวินโม่ซีกล่าวว่า “นายน้อยอวิ๋นซิว ไม่ทราบว่าในตำหนักตงจี๋มียาเม็ดฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณอะไรบ้าง หอหมอปีศาจของพวกเรายินดีที่จะซื้อมันในราคาสูง”
การสูญเสียพลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีในครั้งนี้นั้นยิ่งใหญ่นัก และแม้ว่านางจะตื่นขึ้นมาก็ต้องบำรุงอย่างมากถึงจะได้
แม้ว่าหอหมอปีศาจจะมียาเม็ดจำนวนมาก แต่ก็ไม่เพียงพอ!
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องซื้อในราคาที่สูง เฉียนซีป่วยและในฐานะที่ข้าเป็นเพื่อนของนางย่อมต้องพยายามช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ”
ในคืนวันที่เจ็ด มู่เฉียนซีก็ได้สติตื่นขึ้นมาแล้ว
นางนอนหลับไปเป็นเวลานานและเมื่อตื่นขึ้นมาจึงมีอาการปวดหัว
“สาวน้อย ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว ทำให้ตัวเองอาการหนักถึงเพียงนี
