องเขา ต้านทานการโจมตีนั้นของจิ่วเยี่ยเอาไว้
มู่เฉียนซีรู้สึกคุ้ยเคยกับอักขระลวดลายเหล่านี้มาก มันเหมือนกับอักขระลวดลายเมื่อตอนที่คำสาปของจิ่วเยี่ยกำเริบมาก แต่ก็ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด
ถึงแม้ว่าอักขระลวดลายนั้นจะปกป้องคนชุดคลุมยาวสีดำเอาไว้ไม่ให้ตาย แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย!
ตุบ! ร่างของเขาร่วงตกลงมาสู่พื้นในทันที
แกร่ก แกร่ก! ตกลงมาจากที่สูงถึงเพียงนั้น คาดว่ากระดูกทั่วทั้งร่างของเขาคงจะแตกหักเป็นเสี่ยง ๆ ไปแล้วเป็นแน่
ทว่า มู่เฉียนซีกลับเห็นเขากำลังยิ้มอยู่ เขาที่กำลังจะตาย นึกไม่ถึงเลยว่ายังจะยิ้มออกได้
รอยยิ้มนั้นทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น
นางกล่าว “จิ่วเยี่ย พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!”
และเสียงของคนชุดคลุมยาวสีดำนั้นก็ดูเหมือนว่าจะดังขึ้นพร้อมกับเสียงของมู่เฉียนซี
ทั่วทั้งร่างกายของเขาผุดพรายเต็มไปด้วยอักขระลวดลายสีดำอันร้ายกาจ และน้ำเสียงอันชั่วร้ายก็ดังขึ้น
“ด้วยกายของข้า ด้วยเลือดของข้า ร้องเรียกฝ่าบาท!”
ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ได้หายสาบสูญไป และได้พลันเปลี่ยนเป็นอักขระลวดลายสีดำ
ในตอนนี้อักขระลวดลายสีดำนั้นก็ได้ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงสด
คนชุดคลุมยาวสีดำได้หายไปแล้ว และร่างกายของเขาที่ได้เปลี่ยนกลายเป็นอักขระสาปสีดำที่ตอนนี้กำลังพุ่งเข้าหามู่เฉียนซี
“ซี!”
สีหน้าของจิ่วเยี่ยพลันเปลี่ยนไป เขารีบพุ่งไปที่มู่เฉียนซีด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด
“แย่เล้ว! ซ
