นมืดมิดกลืนกินไปแล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าว “ซี ข้าไม่ไป!”
คัมภีร์หมื่นคำสาปเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเอาแน่เอานอนได้เลย ของสิ่งนี้อันตรายมาก เขาจะยอมให้ซีเผชิญหน้ารับมันคนเดียวได้อย่างไร
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ซีเอ๋อร์ ข้าไม่สามารถบีบบังคับส่งจิ่วเยี่ยไปได้”
ปัง! คัมภีร์หมื่นคำสาปทำลายผนึกกักขังนั้นแล้ว และออกมาจากแหวนมังกรเทพวารี
เมื่อคัมภีร์นั้นลอยออกมาอยู่กลางอากาศ อักขระสาปสีดำนั้นก็พุ่งเข้าไปในคัมภีร์หมื่นคำสาปราวกับว่าเป็นเครื่องเซ่นไหว้ที่บำรุงมันก็มิปาน และในขณะที่อักขระสาปนั้นกำลังจะสลายหายไป น้ำเสียงอันบ้าคลั่งของคนชุดคลุมยาวสีดำก็ดังออกมา “ฮ่า ๆ ๆ! องค์ชายจิ่วเยี่ย ถึงแม้ว่าตลอดเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาท่านจะสามารถยับยั้งคำสาปในร่างของท่านได้ แต่ทันทีที่ท่านได้เจอกับคัมภีร์หมื่นคำสาป คำสาปในร่างของท่านก็จะกำเริบขึ้นอย่างสมบูรณ์ ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าคนอย่างท่านจะสามารถทนไหวหรือไม่”
“ใช้ดวงจิตดวงวิญญาณของข้าแลกกับโอกาสที่จะทำลายผู้แข็งแกร่งอย่างท่าน ข้าช่างสุขใจยิ่งนัก!”
“ข้าดีใจมากที่มีองค์ชายจิ่วเยี่ยตายไปพร้อมกับข้า!”
ดวงตาคู่นั้นของมู่เฉียนซีเย็นยะเยือกลง “ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก! ตายไปพร้อมกับเจ้าอย่างนั้นเหรอ จิ่วเยี่ยจะไม่มีวันตายไปพร้อมกับคนชั่วช้าอย่างเจ้าเด็ดขาด!”
“ในที่สุดข้าก็ได้รับอิสระภาพอีกครั้ง ดู ๆ ไปแล้วเหล่าบรรดาลูกหลานของข้าก็มีความกตัญญูรู้คุณเหมือนกัน อีกทั
