ย่างเย็นชาว่า “นายน้อยมังกรปีศาจ ความอดทนของข้ามีขีดจำกัดนะ! หากว่าข้าถือกระบี่จนเมื่อยมือแล้ว ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องตายจริง ๆ แล้วล่ะ”
นายน้อยมังกรปีศาจกัดฟันกรอด ก่อนจะเอากำไลมิติออกมา “ของทั้งหมดอยู่ในนี้”
กำไลมิตินี้เป็นสิ่งที่ท่านพ่อของเขามอบให้เขามา
คนอื่นไม่สามารถเปิดได้ ต่อให้นางได้กำไลมิตินี้ไปก็อย่าหวังว่าจะเอาของที่อยู่ในนี้ไปได้
“ตอนนี้เจ้าจะปล่อยข้าไปได้หรือยัง!”
มู่เฉียนซีผลักเขาออกไป นางกล่าว “เจ้าไสหัวไปได้แล้ว ข้าไม่ฆ่าเจ้า…”
ในที่สุดเขาก็หลุดพ้นจากความตายมาได้ นายน้อยมังกรปีศาจถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปเปราะหนึ่ง แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ดีใจ ทันใดนั้นลำแสงสีขาวและสีแดงก็สว่างวาบขึ้น จากนั้นก็โจมตีเขา
ตูม! สุ่ยอู๋ซินก็ออกคำสั่งให้ลงมือแล้วเช่นกัน และการต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง
พรวด! นายน้อยมังกรปีศาจถูกอู๋ตี้กับเสี่ยวหงโจมตีอย่างกะทันหันจนต้องกลายร่างเป็นกายแท้อีกครั้งยังไม่พอ และเขายังกระอักเลือดคำโตออกมาอีกด้วย
นายน้อยมังกรปีศาจกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “นี่เจ้าโกหกข้า เจ้าบอกว่าจะไม่ฆ่าข้าไม่ใช่เหรอ?”
อู๋ตี้กล่าวอย่างหยอกล้อว่า “ถึงแม้ว่าเจ้านายของข้าจะไม่ลงมือกับเจ้าแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกข้าจะไม่ลงมือกับเจ้านะ!”
เสี่ยวหงพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ก็แค่นายท่านของข้าไม่ลงมือเองก็เท่านั้น มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกข้าจะลงมือแก้แค้นแทนนายท่านข้าไม่ได้ มดปลวกตัวเดีย
