พวกเขามองจิ่วเยี่ยด้วยด้วยตกใจ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนคิดทำร้ายเผ่ามังกรของพวกเขาเช่นนี้
พวกเขาไม่สงสัยคำพูดของจิ่วเยี่ยเลย เพราะท่านจิ่วเยี่ยนั้นไม่มีทางกล่าววาจาโกหกแน่นอน
มู่เฉียนซีก็รู้ดีว่าสิ่งที่จิ่วเยี่ยพูดนั้นเป็นเรื่องจริง
สุ่ยอู๋ซินมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ท่านมู่ จะทำเช่นไรดี?”
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวว่า “หากต้องการของในคลังเก็บของล้ำค่าของเผ่ามังกร แน่นอนว่าจะต้องได้รับการทดสอบก่อน หากเราเผชิญหน้ากับพวกมันเราต้องเสียเปรียบแน่ แต่หากรอให้พวกมันเอาของล้ำค่าออกมา แล้วพวกเราค่อยลงมือทีหลัง เมื่อถึงตอนนั้นพวกมันก็คงเอาแต่มองผลประโยชน์ข้างหน้าโดยที่ไม่รู้ว่ายังมีภัยมหันต์กำลังจะตามมา”
“เพียงแต่ว่า ทำเช่นนี้ พวกเจ้าคงไม่มีความเห็นอื่นกระมัง!” มู่เฉียนซีมองไปที่พวกเขา
อย่างไรเสียที่แห่งนี้ก็เป็นคลังเก็บของล้ำค่าของเผ่ามังกรของพวกเขา ในตอนนี้ด้านในกำลังจะถูกกวาดไปจนหมด และไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะสามารถอดทนได้หรือไม่
หัวหน้าเผ่ามังกรไม้กล่าวว่า “หากอดทนต่อเรื่องเล็กน้อยไม่ได้มันจะทำให้เสียการใหญ่ เช่นนั้นก็ทำตามแผนของท่านมู่ก็แล้วกัน!”
และแน่นอนว่าสุ่ยอู๋ซินนั้นย่อมเห็นด้วยกับมู่เฉียนซีอยู่แล้ว ส่วนหัวหน้าเผ่ามังกรดินกับหัวหน้าเผ่ามังกรอัคคียังคงอุตลุดกันอยู่
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวและผลีผลามว่า “ขืนรอกว่าที่พวกมันจะออกมามีหวังข้าต้องฆ่าเจ้าสารเลวพวกเกล
