พวกเขาก็ได้รอคอยมาเป็นเวลาถึงสามวัน
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “นานถึงเพียงนี้แล้วพวกมันยังไม่ออกมาอีก คงจะไม่กวาดเอาของล้ำค่าในคลังไปจนหมดเกลี้ยงแล้วกระมัง!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “กวาดเอาไปเกลี้ยง พวกเราก็แย่งชิงมาให้เกลี้ยง เราจะได้ไม่ต้องเข้าไปอีกครั้ง”
มุมปากของมังกรอื่น ๆ ต่างก็กระตุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางเช่นนี้ของท่านมู่ดูเหมือนว่าจะหวังให้พวกกลุ่มเทพกวาดเอาของออกมาจนเกลี้ยงจริง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “นายน้อยมังกรปีศาจผู้นั้นหยิ่งยโสโอหังมาก คาดว่าของล้ำค่าทั้งหมดที่พวกมันเอามาได้ล้วนแต่จะอยู่ที่นายน้อยผู้นั้น ดังนั้นเมื่อถึงเวลาต้องเพ่งเล็งไปที่นายน้อยมังกรปีศาจผู้นั้นให้มาก จะปล่อยให้พวกมันเอาของล้ำค่าของเผ่ามังกรไปไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว”
“ขอรับ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าพวกทรยศพวกนี้มันต้องการเอาของล้ำค่าของเผ่ามังกรของพวกเราไปทำดีกับพวกเผ่าเทพ ฝันไปเถอะ!”
“รอพวกมันออกมาเมื่อไหร่ ก็ฆ่าพวกมันอย่าให้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
ในขณะที่ทุกคนกำลังฮึกเหิม กลางอากาศก็ได้ปรากฏหลุมดำขึ้น
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้น นางกล่าว “พวกมันน่าจะกำลังออกมาแล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!”
“ขอรับ!”
หลุมดำนั้นเป็นเส้นทางที่นายน้อยมังกรปีศาจใช้ร่างของตนเองทำมันขึ้นมา
พวกเขาที่ได้รับผลเก็บเกี่ยวมามากมายก็เดินออกมาจากทางเดินนั้น แต่ทันทีที่เดินออกมาก็พบว่าพวกเขาถูกเผ่ามังกรมาก
