หากจิ่วเยี่ยสามารถไปอยู่อีกโลกหนึ่งได้ มู่เฉียนซีก็คงจะยัดเยียดให้เขาไปอยู่ที่โลกอื่นแล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าว “แดนนรกก็ไกลมากพอแล้วล่ะ”
นางกล่าวต่อว่า “ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกมันจะเปิดคลังเก็บของล้ำค่าของเผ่ามังกรได้ยังไงในเมื่อไม่มีกุญแจเทพเผ่ามังกรเช่นนั้น ถึงแม้ว่าเราจะได้คัมภีร์หมื่นคำสาปมาแล้ว แต่ก็ยังต้องแฝงตัวกับพวกมันไปก่อน เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ!”
ไหนยังจะมีไข่มุกมังกรวารีศักดิ์สิทธิ์อีก ต้องรวมตัวกันกับมังกรวารี นางต้องเข้าไปในคลังเก็บของล้ำค่าของเผ่ามังกรอีกครั้งและต้องเอาของสิ่งนั้นมาให้ได้
“อืม!” สำหรับแผนการของมู่เฉียนซีนั้น เขาไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด
จากนั้นมู่เฉียนซีก็กลับไปในกระโจมของตนเอง เช้าวันต่อมาเมื่อคนเหล่านี้ตื่นขึ้นมา พวกเขาก็ไม่ได้พบถึงความผิดปกติใดของมู่เฉียนซี
ยามเช้าตรู่ ก็มีคนมารายงานข่าว
“นายน้อยมาถึงแล้ว!”
“ในที่สุดนายน้อยก็มาถึงสักที”
มู่เฉียนซีที่อยู่ในหมู่ของกลุ่มคนเหล่านี้มองไปที่บุรุษที่มีอายุราวยี่สิบปีผู้หนึ่งที่กำลังเดินย่างกรายเข้ามาและถูกล้อมรอบไปด้วยข้าบริพาร
ข้างกายของเขามีทั้งคนของเผ่ามังกร และอีกส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่คนของเผ่ามังกร
รูปร่างหน้าตาของบุรุษผู้นี้ไม่เลวเลย ดวงตาที่แคบยาวคู่นั้นแฝงไปด้วยลำแสงแปลกประหลาด สายตาของเขาเหลือบมองไปที่คนเหล่านี้ และสุดท้ายก็จับจ้องมาที่มู่เฉียนซี
“หญิงสาวผู้นี้เป็นใคร?”
ท่านลุงเก๋อหรี่ตายิ้มพลางกล่าวว่
