ขาต้องสู้เฮยเย้าไม่ได้แน่
นี่ก็จะได้เวลาแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวกับเฮยเย้าว่า “เฮยเย้า พวกเราจะต้องเดินทางกันแล้ว”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวแนะนำว่า “แม่นางมู่ ไปที่เผ่ามังกรดินก่อนเถอะ พวกเผ่ามังกรดินเหล่านั้นเป็นพวกที่ไม่ค่อยรู้เรื่อง โง่เขลาเบาปัญญา ส่วนเผ่ามังกรวารีนั้น…”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีชะงักคำพูดลง จากนั้นก็ทำเสียงฮึดฮัดออกมาทางจมูก “หึ!”
“ทุกคนล้วนแต่ว่ากันว่าเผ่ามังกรวารีนั้นมีนิสัยอ่อนโยน ใจดี แต่อันที่จริงแล้วพวกนั้นล้วนแต่เย่อหยิ่งกันทั้งนั้น คิดจะให้พวกนั้นรับปากตกลงเกรงว่าจะไม่ง่าย แต่หากทำให้สามเผ่าตอบตกลงก่อน โอกาสที่พวกเจ้าจะชนะก็จะมีมากขึ้น”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ขอบคุณหัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีมากที่เตือน เช่นนี้พวกเราไปทีเผ่ามังกรดินกันก่อนก็แล้วกัน”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าว “ข้าจะให้คนไปส่งพวกเจ้า”
นายน้อยมังกรอัคคีกล่าว “ข้าจะไปด้วย! ข้าสู้กับเจ้าเด็กผู้นี้ยังไม่รู้แพ้รู้ชนะเลย! ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าข้ามีอนาคตกว่าเจ้าเด็กผู้นี้ ข้าจะทำให้ท่านอาจารย์รับข้าเป็นศิษย์ให้ได้”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าเด็กนี่! เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น อยู่ที่นี่แล้วฝึกฝนให้ดีก็พอ”
“ไม่เอา!” นายน้อยมังกรอัคคีขัดคำสั่ง
“ไม่เอาก็ต้องเอา!”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีแอบทอดถอนใจ อีกไม่นานการต่อสู้เพื่อตัดสินชะตากรรมของเผ่ามังกรของพวกเขาก็จะเริ่มขึ้นแล้ว
