มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องนี้ไม่อาจชักช้าได้ พาข้าไปตอนนี้เลย!”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าว “ข้าจะเป็นคนพาพวกเจ้าไปเอง”
มู่เฉียนซีกล่าวกับเฮยเย้าว่า “เฮยเย้า เจ้าพักผ่อนเถอะ กินให้อิ่มพักผ่อนให้พอ รอพวกข้ากลับมา”
เฮยเย้าพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
เผ่ามังกรชอบเก็บสะสมของล้ำค่า โดยเฉพาะทองและอัญมณีทุกชนิดเกือบจะเต็มคลังเก็บของล้ำค่า
ต่อให้เป็นสมุนไพรวิญญาณก็ล้วนแต่สวยงามทั้งสิ้น
แต่พวกมันก็ไม่ได้สวยแต่ภายนอกเท่านั้น ประสิทธิภาพก็ไม่เลวเลย ดังนั้น…
มู่เฉียนซีจึงกวาดเรียบ แม้แต่สมุนไพรวิญญาณสักต้นก็ไม่เหลือไว้ให้เผ่ามังกรอัคคีแล้ว
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีเริ่มเจ็บปวดใจขึ้นแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า…จะเอาไปทั้งหมดไม่มีเหลือเช่นนี้!
สาวน้อยผู้นี้มาเพื่อรีดไถพวกเขาจริง ๆ เลย!
ผู้ที่รู้จักความผิดของตัวเองอย่าพวกเขากล้าโกรธแต่ไม่กล้าออกปากออกเสียง อย่างไรเสียพวกเขาก็รับปากตอบตกลงไปแล้ว ไม่สามารถกลับคำได้
มู่เฉียนซีนึกไม่ถึงเลยว่า การที่นางแค่คิดอยากรีดไถเผ่ามังกรอัคคีเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เผ่ามังกรอัคคีกลับมีแต่ของที่นางต้องการมากมายถึงเพียงนี้
แผ่นเหล็กชิ้นหนึ่งถูกโยนไปไว้ในมุมมุมหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่น
แผ่นเหล็กชิ้นนี้ไม่ได้มีสีสันแวววาวและไม่ได้เป็นสีทองอร่ามแต่อย่างใด ไม่เหมาะกับรสนิยมของเผ่ามังกรเลย แต่กลับเข้ามาอยู่ในคลังเก็บของล้ำค่าของเผ่ามังกรอัคคีเช่นนี้ ช่างให้ความรู้สึกไม่ยากเชื่อจริง ๆ
มู่เฉียนซีหย
