ของเผ่าราชาที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น และได้เห็นดวงตาสีทองคู่นั้น พวกเขาก็ตกใจสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย
“มังกรทอง สายเลือดของเผ่าราชา!”
นายน้อยมังกรอัคคีกล่าวด้วยความตกใจว่า “เจ้าตัวเล็กนี่เป็นมังกรทองจริง ๆ เหรอ เหตุใดถึงได้อ่อนแอและตัวเล็กเช่นนี้”
นายน้อยมังกรอัคคีสนใจเพียงแค่ความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เขากล่าวขึ้นว่า “นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเผ่ามังกรทองยังจะมีลูกหลานหลงเหลืออยู่ ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้แล้วข้าก็จะเชื่อ พวกเจ้าตามข้ามาเถอะ!”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีพาพวกเขาไปที่วังมังกรอัคคี หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวว่า “ไปเชิญเหล่าผู้อาวุโสมา”
“ขอรับ!”
“มังกรทอง!”
“มังกรทองมาแล้ว!”
“เกาะราชามังกรถูกปิดไปแล้ว มังกรทองมาหาเผ่ามังกรอัคคีของข้า เกรงว่าจะ…!”
ผู้อาวุโสของเผ่ามังกรอัคคีที่ถูกเชิญมาเหล่านั้นมองไปที่เฮยเย้าอย่างพิจารณาและต่างพากันสนทนากัน
เฮยเย้าเอาป้ายคำสั่งป้ายหนึ่งออกมาและกล่าวว่า “เผ่ามังกรไม้ได้มอบป้ายคำสั่งให้ข้าแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวของเผ่ามังกรอัคคีของพวกเจ้าแล้ว”
หัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าหนู นิสัยของเจ้าไม่ค่อยจะดีเลย ข้าสามารถบดขยี้เจ้าได้ทุกเมื่อตามต้องการ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้ากล่าววาจาเช่นนี้กับข้า”
เฮยเย้ากล่าวว่า “ข้าจำเป็นต้องเปิดเกาะราชามังกร”
ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามังกรอัคคีกล่าวว่า “เจ้าหนู เจ้าบอกว่าต้
