หัวหน้าเผ่ามังกรไม้ตกตะลึงกับความคิดอันกล้าหาญของมู่เฉียนซี
“แม่นางมู่ เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะ! เผ่ามังกรอัคคีเป็นมังกรที่มีอารมณ์หุนหันพลันแล่น แต่ละคนเป็นคนที่ชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็ง จะรับมือกับพวกเขาเกรงว่าจะไม่สามารถบังคับพวกเขาได้” เขารีบกล่าว
“ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปหานายน้อยผู้นั้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ร่างของมู่เฉียนซีกระพริบไปยังทิศทางของการต่อสู้นั้น
ทางด้านนั้นก็ต่อสู้กันอย่างไร้ท่าทีจะสิ้นสุด
มู่เฉียนซีได้ยินเสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวว่า “ข้ามาหาผู้ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเพื่อประลองฝีมือ พวกตาเฒ่าแก่ ๆ อย่างพวกเจ้าถอยไปซะ ข้าเพิ่งจะโตเป็นผู้ใหญ่ไม่นานนะ!”
“มังกรในเผ่ามังกรไม้ของพวกเจ้าล้วนแต่เป็นไก่อ่อนทั้งนั้นเหรอ?”
“……”
เหล่ามังกรไม้ล้วนแต่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นแล้ว มู่เฉียนซีก็กล่าวถามว่า “เผ่ามังกรอัคคีมักจะมาหาเรื่องพวกเจ้าอยู่เสมอเลยเหรอ?”
มังกรไม้ที่ถูกมู่เฉียนซีจับไว้เพื่อสอบถามก็เริ่มคายความขมขื่นนั้นออกมา เขากล่าว “ท่านมู่ ท่านไม่รู้อะไรซะแล้ว”
“เผ่ามังกรดินมีการป้องกันที่แข็งแกร่ง และการป้องกันของเผ่ามังกรวารีก็ยับยั้งพวกมันเอาไว้ได้ ดังนั้นพวกเผ่ามังกรอัคคีจึงมักจะมาท้าประลองที่เผ่ามังกรไม้ของพวกเรา อย่างไรก็ตาม เผ่ามังกรพลังธาตุอย่างพวกเราหากรับมือกับมังกรอื่นก็เป็นการรังแกอยู่ดี!”
“เมื่อก่อนยังมีเผ่ามังกรทองแบ่งปันภาระนี้กับพวกเรา แต่นับตั้งแต่เกาะราชามังกรถูกปิ
