กล่าวว่า “เราไปกันเถอะ!”
เฮยเย้าขัดขืนและกล่าวว่า “ปล่อยข้า ขะ ข้า ข้าแปลงร่างเป็นมังกรพาท่านมู่หนีไปได้!”
ไม่นานนักเฮยเย้าก็ได้แปลงร่างเป็นมังกรสีดำ แต่ดวงตาของมังกรดำตัวนี้กลับเป็นสีทองอร่ามที่สุกสกาวยิ่งกว่าดวงสุริยาเสียอีก
เฮยเย้าพาพวกเขาออกไปจากเกาะลอยฟ้า และในขณะที่พวกเขาได้ออกไปนั้น โครงกระดูกมังกรนั้นก็ได้ทำลายตัวเอง แม้แต่มังกรที่ไล่ล่าตามมาเหล่านั้นก็ได้สาบสูญไปโดยสมบูรณ์ด้วย
เสียง ตูม! ดังสนั่นขึ้นทำให้ท่านเจ้าเมืองอวิ๋นต่างก็พากันมาที่นี่
หลังจากที่มาถึงพวกเขาก็ไม่เห็นแม้กระทั่งศพของคนเหล่านั้น คนอื่นต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ และกล่าวด้วยความไม่น่าเชื่อว่า “นะ นี่ นี่มัน…”
ท่านเจ้าเมืองอวิ๋นกล่าวว่า “ท่านมู่กับท่านจิ่วเยี่ยคงจะออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้วล่ะ เรื่องต่อไปที่พวกเราต้องทำก็คือคอยดูแลความสงบของเกาะลอยฟ้า!”
เขามักจะรู้สึกว่าสองคนนั้นแตกต่างกันมาก แต่เขาก็รู้สึกว่าทั้งสองไม่ใช่ศัตรูอย่างแน่นอน
มังกรดำน้อยได้พามู่เฉียนซีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ถึงแม้ว่าเฮยเย้าจะยังเด็ก แต่ความรวดเร็วของเขานั้นรวดเร็วยิ่งกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาระดับสูงสุดในดินแดนสี่ทิศเหล่านั้นมาก
ไม่นานนักพวกเขาก็ได้มาใกล้เกาะมังกรอีกเกาะหนึ่งแล้ว ถึงแม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยมากนัก แต่อย่างไรเสียความแข็งแกร่งทางกายของเฮยเย้านั้นก็มีขีดจำกัด มู่เฉียนซีเองก็ไม่สามารถใช้แรงงานเด็กจนเกินไป
