ๆ ต่างก็หวาดกลัว มู่เฉียนซีตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
จิ่วเยี่ยคว้าตัวมู่เฉียนซีพลางกล่าว “มีข้าอยู่!”
นอกจากคำสาปที่อยู่ในร่างแล้ว อย่างอื่นสำหรับเขานั้นก็ล้วนไม่มีความหมายอันใดเลย
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เฮยเย้า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะถามข้า แต่เจ้าต้องถามตัวเจ้าเอง”
“บรรพบุรุษของเจ้าปิดผนึกเกาะราชามังกรเอาไว้โดยที่ไม่คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อที่จะไม่ให้ของสิ่งนั้นออกมาเป็นหายนะให้เผ่ามังกรของพวกเจ้ากระมัง! เจ้าบอกวิธีพวกข้าว่าจะเปิดเกาะราชามังกรเช่นไร และถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ จะทำเช่นไร?”
สายตาที่บริสุทธิ์นั้นของเขามองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ข้าก็แค่อยากจะช่วยท่าน!”
มู่เฉียนซีกล่าว “วางใจเถอะ! ข้าเข้าไปในเกาะราชามังกรแน่ และข้าก็จะไม่ทำให้เผ่ามังกรตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด”
พวกเขาเพิ่งจะพูดคุยกันเสร็จ ทันใดนั้นเองกลิ่นอายอันแข็งแกร่งหลายร่างก็ใกล้เข้ามา
ท่านเจ้าเมืองอวิ๋นรีบมาทันที เขากล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า “ท่านมังกรวารี แย่แล้ว! พลังมังกรของเผ่าราชานั้นทำให้มังกรของเกาะมังกรอื่น ๆ รับรู้ได้ ตอนนี้มียอดฝีมือจำนวนไม่น้อยได้แห่กันมาแล้วขอรับ”
“มีแม้กระทั่งมังกรที่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ด เกรงว่าพวกเราจะต้านไว้ไม่ไหว!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าพาเฮยเย้าหนีไปได้ แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ให้มั่นว่าต้องปิดเรื่องนี้เอาไว้ให้สนิท พวกนั้นก็คงจะไม่ล่วงเกินพวกเจ้า”
ท่านเจ้าเมืองอวิ๋นกล่
