เยี่ยที่กอดมู่เฉียนซีเอาไว้ และมู่เฉียนซีก็ไม่อาจหลุดพ้นไปจากอ้อมแขนของเขาได้
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึมว่า “ข้าสามารถหาสมุนไพรวิญญาณทั้งเกาะลอยฟ้า ทั้งเกาะราชามังกรหมื่นปี และทั้งแดนมังกรมาให้ซีได้ ขอเพียงแค่ซีชอบ ข้าจะหามันมามอบให้ตรงหน้าซี”
“ซี ต้องการที่จะปฏิบัติให้ข้าอย่างดีสักหน่อยได้หรือไม่!”
หลังจากที่มู่เฉียนซีได้ตื่นเต้นกับสมุนไพรวิญญาณที่จะได้ นางก็รู้สึกว่ากลิ่นอายของตัวเองนั้นแทบจะถูกกลิ่นอายของจิ่วเยี่ยกลืนกินไปก็มิปาน นางกล่าวด้วยคามกลัดกลุ้มใจเล็กน้อยว่า “นะ นี่ข้า นี่ข้าหลงกลแผนชั่วของเจ้าแล้ว เจ้า…”
“ข้าก็แค่ทอดแหให้ซีก็เท่านั้น ซีเองต่างหากที่ยินยอมกระโดดเข้าแหเอง เพราะว่าซีเองก็ชอบข้าเหมือนกัน”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “องค์ชายจิ่วเยี่ย นี่เจ้าหลงตัวเองมากเกินไปแล้วนะ…”
“อือ…”
นางยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากก็ถูกปิดกั้นเสียแล้ว
จิ่วเยี่ยก็มักจะเป็นคนหยาบคายเช่นนี้อยู่เรื่อย
เพื่อหญิงสาวผู้เป็นยอดดวงใจของตนเอง จิ่วเยี่ยจึงต้องการจะสู้รบกับเผ่ามังกร และเรียกร้องจะขอของหวานจากนาง
ทว่า ยังไม่ทันได้ลิ้มรสของหวานนี้ได้อย่างเต็มที่ จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ตื่นตระหนกเสียงหนึ่งดังขึ้น “ท่านมังกรวารี เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วเจ้าค่ะ!”
